Sam w tej chwili w to nie wierzę. Publicznie podpisać zobowiązanie na robienie z siebie durnia? Za darmo? Bez kropli alkoholu? Tak, zrobiłem to i teraz kobyłka drwiąco wykręca pysk i mi macha ogonem przed nosem.

Na moje usprawiedliwienie mam geny od zupełnie własnych rodziców i wychowanie od nich właśnie. Dlatego to musiało się tak skończyć. Wejść do jednej z największych europejskich plujni i tam obiecać wyjaśnienie czemu warto kulturalnie dyskutować. Zupełnie z Gombrowicza. To jeszcze gorzej niż wtedy gdy w Costeira do Pirajubaé tłumaczyłem sąsiadom rybakom czemu nie powinni mordować tego żółwia. Patrzyli na mnie z zaciekawieniem zwracając jednak uwagę, by nie skaleczyć się nożem przy przygotowywaniu zupy żółwiowej.

Są okoliczności łagodzące. Kilkadziesiąt osób komentujących na forum ów tekst prof. Majcherka mówiło kulturalnie i rzeczowo, zaledwie parę dało się ponieść i kwestionowało mentalne atrybuty autora. Ponieważ wcześniej poczyniłem już kpinki na ten temat, chciałem dla odmiany dodać coś na poważnie, ale okazało się, że co było ważnego do powiedzenia to już powiedziano. Tylko właśnie z nadmiernym zainteresowaniem dla owych mentalnych atrybutów.

Łatwo było zrozumieć powód tych uniesień, bo tak dziwne były tezy Majcherka, że panowała niepewność czy to żart, prowokacja czy istotnie dowód solidnej ignorancji. Tak czy inaczej wyraziłem przekonanie, że nie tak trzeba – i od jednego z rozmówców usłyszałem:

andsol-br jestes troche starej daty - dzis dzieci nie ucza sie grac na klarnecie a pierwszy stosunek seksualny nie jest podczas nocy poslubnej, to smutna prawda i dlatego nalezy uzywac slow, ktore zrozumie ogol i bedzie w stanie wyrazic pozniej swoje zdanie, gdybym zaczal dyskutowac z idiota tak jak idiota chce nikt by nie zrozumial - nalezy wiec mocno powiedziec tak by gawiedz zrozumiala MAJCEREK TO IDIOTA, a ktos kto studiuje filozofie podaza jego sladem

No i poczyniłem ową obietnicę. A potem ów dyskutant, który w stosunku do mnie okazał (jak się okazało) pełną kurtuazję, tak odezwał się innej osobie, że od razu przypomniałem sobie, że byłem na Forum GW. Nie był to nawet argument osobisty, ale argument falliczny. Człek odnosił się do kobiety i musiał machnąć chwostem. To taka Polska Konwencja Rycerska: o ile wiotkie i blade to całuję rączki. Ale jeśli radzą sobie z komputerem i z rozumowaniem to przechodzimy do dyskusji o jej częściach rodnych.

No więc rozmowy mi się zupełnie odechciało, ale słowo jest słowo, a co gorsza zapisane w miejscu publicznym. No to jedziemy na ten szafot.

Ścieżką od praktyki do etyki chodzi się w dwie strony. Gdy praktyka jest obszerna, okazuje się, że wskazania etyczne są dość podobne do pisanych przez bogów w kamieniu, czyli społeczeństwa miewają głowy tak dobre jak bogowie. A gdy etyka jest dobrze objaśniona, pomaga w praktycznym życiu. I wskazania jak należy (i jak nie należy) dyskutować nie wyszły z kamienia a z tysięcy lat praktyki.

Po co wchodzę między ludzi i głoszę mój pogląd? Dla zrzucenia mego rozeźlenia? To chyba niektórym się zdarza, ale jeśli jest konsekwencją głuchego ucha wśród bliskich, to przecież coś podobnego nastąpi i wśród nieznajomych, więc nie jest to działaniem racjonalnym. Zostawmy taki przypadek lekarzom i mówmy o innych motywach.

Na przykład, autor N. ma w moim przekonaniu kompletny brak racji i chciałbym, by (b) odwołał swe herezje – a przynajmniej dał do zrozumienia, że nie były dobrze przedstawione, bo siły wrogie (sekretarz, redakcja, chochlik) mu słowa przeinaczyły. W tym celu piszę, że (a) N. jest durniem albo idiotą albo nie zasługuje na swoją pracę i płacę. Otóż wydaje mi się, że N. nie ma jak przemieścić się z punktu (a) do punktu (b). Nie ma połączeń. Zdechł pies.

I tu zakończę, choć mam jeszcze dziewięć innych ważnych uwag. Ale kiedyś Adam Rybarski nam tłumaczył z miną wielce doświadczonej osoby, którą chętnie nakładał (a myśmy chętnie zamieniali się w zgodliwy tłum u jego stóp, bo mówił fajnie i częstował śliwowicą): „jeśli masz dziesięć dobrych argumentów, wybierz tylko jeden, ale najlepszy i nie wspominaj innych. Po co masz się podkładać z dziesięciu stron”.

Dziękuję za uwagę i w bliżej nieokreślonej przyszłości będę ćwiczył minę wielce doświadczonej osoby, a potem...