Choć to pociągające, to nie podtrzymam analogii, bo to się źle skończy :) A chcę powiedzieć, że ludzie jakoś przyswajają sobie "na zawsze" ładnie wyglądające idee i bronią ich potem rozbudowując do potężnych teorii. Nie wiem czy Bertrand Russell miał rację w konkretnym przypadku Św. Augustyna, ale jako symbol to jest niezła ilustracja, że teoria poczucia winy i grzechu to spóźniona reakcja na kradzione w młodości gruszki. Może nie tyle szuka się klina na ideę, a raczej w szczelinę wybitą klinem idei wcementowuje się pręty mające podtrzymywać późniejsze poglądy?

No i to niby logiczne, nie ma krytycyzmu przy przyjmowaniu idei, skąd by się miał wziąć po udomowieniu jej?

Ja bym podtrzymywała, że tego rodzaju praktykowane poczucie winy jest tym samym czym studia, praca magisterska, przewód doktorski i habilitacja 'na dzisiejsze' - (nad)zwyczajna droga przez literki do kariery. Przy czym mgr czy dr mimo wszystko brzmią mi jakoś bardziej wiarygodnie niźli św - wiarogodnie ;) No.. chyba, że mowa o św Mikołaju, który miało bowiązek dbać o to, co lądowało pod moją osobistyczną choinką 24-go grudnia!

Co do budowania idei, to wiesz - zawsze ciekawiej jest brnąć w himalaje bzdetu niż przyznać się do potknięcia o kamyczek. Można to nawet nazwać poezją - w miejsce prozy - życia. Poza tym - w absurdzie też można się rozmiłować. Ponoć kicz jest sztuką szczęścia. Tyle, że ja niekoniecznie widziałabym potrzebę zbrojenia sklinowanej ściany dla przyjemności spoglądania na gustowny (zależy, dla kogo) odcień elewacji. Zarówno wspomniana już higiena umysłu, jak i powtórnie 'na środek' wywołana inteligencja podpowiadają, że można taką ścianę z ubytkiem wyburzyć i otworzyć salon na kuchnię (bądź odwrotnie, wedle upodobań ;)) - można się ideą rozmiłować w szarej myszce, a romansować od czasu do czasu z panienką-c(i)ałkiem ;) Wilk syty, owca cała, a intelekt dopieszczony odrobiną słodkiej bezmyślności.