Od dziecka Teilhard wykazał głęboką skłonność ku obserwacji zewnętrznego, a nie swego wewnętrznego świata. Ciekawe, że ta skłonność zaprowadziła go ku życiu religijnemu: w roku 1899 został jezuickim nowicjuszem w Aix-en-Provence. Niewiele później, gdy uczył chemii i fizyki w jezuickiej szkole w Kairze, podjął swoją najbardziej stanowczą decyzję: nauki przyrodnicze nie miały stać się jego konikiem, ale racją życia.
[...]
Teilhard de Chardin przyjął teorię ewolucji, stawiając ostre wyzwanie konformistycznej tradycji swych religijnych kolegów. Znana jest zdolność jezuitów w pozbywaniu się podobnych problemów: Teilhard otrzymał nakaz wyjazdu do Tientsin w Chinach, gdzie Towarzystwo Jezusowe właśnie utworzyło wyższą uczelnię. To nie było zaledwie wygnanie. Z Tientsin głos Teilharda miał pozostać bez odzewu w kołach kulturalnych i naukowych.

Był to taktyczny błąd Towarzystwa Jezusowego. Nie uświadomiło sobie ono, że wówczas w Chinach robiono różne wykopaliska i działały tam ekspedycje paleontologiczne. Jezuici niechcąco postawili właściwego człowieka we właściwym czasie i miejscu. Po wejściu na okręt w Marsylii w 1923 roku Teilhard miał pozostać w Chinach do 1946, rzadko wracając na Zachód. Nie oddalił się od swoich studiów, zagłębiał się coraz bardziej w nauce wiedząc, że dzięki niej mogł stworzyć nowy system teologiczny. W jego umyśle przybierały kształt podstawowe pojęcia, które później miały być zaklasyfikowane jako chrześcijański ewolucjonizm.

Carlos Heitor Cony (pisarz, ma stałą kolumnę w Folha de São Paulo) – Teilhard: o fenômeno humano – opublikowane 17/6/2006.