Poleżała parę miesięcy, ale wreszcie zabrałem się za tę książkę. Temat fascynujący. Bo cały czas dobierano się im do skóry na wszelkie sposoby. Oskarżano o kontakty ze Złym i działanie na zgubę Kościoła, wypędzano stąd i stamtąd a potem uznawano, że są wyjątkowo inteligentni oraz pracowici i wołano znowu do roboty. Wytaczano przeciw nim zarzut podważania boskiego porządku, bo komunistycznie za obronę biedoty i niewolników się brali, ale chciwość też im zarzucano. I fałszowanie dokumentów, by skrycie z rządzącymi światem się spotykać i na swoją wiarę ich przekabacać. Za takie i podobne poczynania chętnie im nóżki i rączki wyrywano. A inkwizycja wiele razy do nich się dobierała. Nie, jacy tam Żydzi...

A wziąłem się za to, bo pisma jednego z nich znalazłem. António Vieira. Wszystkie dzieci w brazylijskich szkołach jedno sławne jego zdanie cytują, ale żeby wziąć się za lekturę oryginalnego tekstu z XVIIw. nie wpada im do głowy. Ściąga krzepi, choć mózg lepi.

Z tego ostatniego czasami coś tu wpadnie, ale co do pierwszej książki, nie będę tu urywków cytować, bo to głupio iść z angielskiego przez portugalski gdy polskie tłumaczenie można odszukać. Warto się przy poszukiwaniach potrudzić, bo człowiek umie pisać.