Indianie dali nam lekcję wychowania. Dla nich, stary jest właścicielem historii; Indianin jest właścicielem wioski; dziecko jest właścicielem świata. Współżyliśmy z ludami indiańskimi przez 49 lat i nigdy nie widzieliśmy, by matka pociągnęła dziecko za ucho czy ojciec dał mu kuksańca. Rodzice nie mówią „nie” dziecku. Gdy robi ono coś, z czym rodzice nie zgadzają się, bierze się je i prowadzi w inne miejsce.
[...]
Gdy chcesz się czegoś dowiedzieć, pytasz starego; gdy chcesz coś zrobić w wiosce, rozmawiasz z właścicielem domu; gdy chcesz spotkać dziecko, ono wyciąga ramiona i bierzesz je na ręce.
[...]
Współżyliśmy z nimi w dziesiątkach wsi mówiących różnymi językami. Nigdy nie widzieliśmy, by się kłócili. Mają tę samą wizję świata. Ich problemy są identyczne i mają takie same rozwiązania.
[...]
Kacyk, czyli ich szef, to lider kulturalny wioski. Ma wiele przywilejów, ale musi poddać się wielu ograniczeniom: na przykład, nie może mówić głośno ani śmiać się czy czynić gwałtownych gestów. Nie jest jego funkcją narzucanie reguł ani wyznaczanie zadań, ale nawiązanie związków między społecznością i pajés [czarownikami], którzy spotykają się każdego popołudnia, by rozmawiać, palić i rozważać o losach plemienia. Kacyk nie bierze udziału w rozmowie. Jedynie słucha i następnego ranka trzymając w ręce łuk zwraca się do swego ludu zgromadzonego przed maloca [chata plemienna], by przekazać zalecenia pajés i potem je realizować.

Z wywiadów, które udzielał Orlando Villas Bôas.