Rozmowa w komentarzach u Telemacha dotknęła teorii ewolucji i pojęcia postępu i przypomniało mi to refleksje przy czytaniu The Pony Fish's Glow : and Other Clues to Plan and Purpose in Nature, z 1997 (autor to George C. Williams, który inspirował Richarda Dawkinsa). Otóż mówi tam autor (w siódmym rozdziale), że ewolucja organu prowadzi po ścieżce z ruchem jednokierunkowym i nie widać możliwości przedłużenia przechadzki. Na przykład, przednie kończyny pewnych kręgowców stały się skrzydłami ptaków, ale gdy warunki życia sprawiały, że gatunek ptaków zatracał zdolność latania, nie było znanych przypadków, by skrzydła wracały do roli kończyn czy ewoluowały dalej do jakiejś innej roli. Skrzydła pingwinów – mówi – owszem, przydają się im do pływania, ale to nie nowa rola, to odmiana lotu w innym ośrodku.

Pomyślałem wtedy o ludzkiej inteligencji. Bardzo pożyteczna w pewnym środowisku naturalnym, każde inne Boże stworzenie może nam jej zazdrościć. Ale zmienia się środowisko, trzeba sobie radzić nie z lodem i potopem i ucieczką przed tygrysem ale z korporacjami. Tu na nic jest inteligencja.

Wprawdzie radzą sobie ludzie ze sprytem, pochodną inteligencji, odgrywającym rolę myślenia w nowym ośrodku naturalnym, ale autentyczna inteligencja tylko przeszkadza. Więcej powiem, inteligentni chyba się skończą od wylewów i innych form szlagtrafienia.

Ciekaw jestem który gatunek wyewoluje coś w sobie w sposób najbardziej dostosowany do telefonów 0800, formularzy, pism niedzielnych z plotkami, wszechwiedzących szefów i nowinek z tv.

Stawiałbym na krowy, wydają mi się niesłychanie cierpliwe. I są dobre do dojenia.