Lektura buntowniczych linii poezji futurystów et consortes w blogu torlina przypomniała mi...

Związki Jerzego Litwiniuka, poety i tłumacza, z Makusynami zaczęły się bardzo dawno temu, od tekstu „chińskiej” piosenki: Lin, sum, minoga, flądra, pstrąg:

Kiedy zima, kiedy zionie ziąb
szczęka szczęka, szczęka ząb o ząb ...

a potem były jego stałe wizyty w odbudowywanym zamku w Siedlisku. I rozmawialiśmy z nim pełni rewerencji, ale w kameralnym gronie i gdy nie było młodzików pan Jerzy mówił o wielu rzeczach, które nie stoją w podręcznikach. I kiedyś, chyba przy rozmowie o słynnym jednozdaniowym manifeście Chwistka, powiedział o poecie, którego jeden okrzyk został na stałe w literaturze. Chodziło o zwrot „chuj to kabaret szalony”.

Czasami podmiot liryczny bywa tak wyrazisty, że zostaje na długo w pamięci. Zaiste, został.

Ale nie w pełni, bo wiele lat później nie potrafiłem sobie przypomnieć nazwiska poety. I parę lat temu miałem okazję zapytać, bo rozmawiałem z panem Litwiniukiem przez telefon, ale tyle tematów on poruszył, że ten poeta mi wypadł z pamięci. I głupio mi było dzwonić znowu z jednym pytaniem.

Po jakimś czasie zdałem sobie sprawę, że mam okazję dowiedzieć się inną drogą. Byłem w sieciowym kontakcie z Janem Zielińskim, krytykiem i pisarzem, nie tylko posiadającym niesamowitą ilość informacji na podorędziu, ale władającym też sprawnie nadorędziem czyli internetem. I spytałem go czy wiedział kto to mógł być. Nie wiedział, nie wiedział – aż któregoś dnia coś mu zaskoczyło i dostałem emejl: „słuchaj, to przecież Edward Leszczyński, współautor kabaretu Zielony Balonik, autor zbiorku Kabaret szalony”.

Minęło jeszcze trochę czasu. Internet pęcznieje i tomik z 1908 roku pojawia się w całości w Sieci. I jest tu przystojnej długości wiersz Kabaret szalony, z zawołaniem:

Ha, to kabaret szalony.