Patrzysz na reklamę ubezpieczeń sprzed chyba 50 lat i wszystko tu pachnie fałszem. Pani domu (po jakimś większym nieszczęściu) w minie, ubraniu i fryzurze jak się należy sztafażowi. Oczywiście czeku nie dotyka, to męska sprawa. Agent ubezpieczeniowy jest comme il faut, ani pachnie, ani śmierdzi, jego specjalność to rozumiejący uśmiech. I jest większy od innych.

Najciekawsze jest to, czego nie ma: ile lat państwo ze zrujnowanego domku płacili firmie Kemper, by móc teraz dostawać coś z tak szczerym uśmiechem? Co Kemper przez całe lata robił z tymi pieniędzmi, by teraz tak po ojcowsku móc wręczyć je poszkodowanej parze, na początek nowego szczęśliwego życia?

Zaciekawiło mnie niegłębokie, sztampowe pytanko: i co dalej? Nie z ubezpieczoną parą, bo to jest jasne, że sobie zbudowali większy i lepszy dom, ale z firmą.

Otóż w latach 90-tych coś jej nienajlepiej się wiodło i prawie klapnęła. Ale z dobrą miną weszła w wiek XXI.

I miała swoją siedzibę w WTC.

Resztki jej próbowano sprzedać koło 2003 ale zdaje się nabywcy zrezygnowali.

Wygląda na to, że są ale jakby ich nie było, bo nawet nikogo teraz nie chcą ubezpieczać (czytaj: brać od niego pieniądze).

Firmy to nie koty, mają dziesiątki żywotów. Jak kot jest poraniony na śmierć, usypiają go a nie pompują w niego miliardy dolarów. A akcji pompowania nie rejestruje żaden fotograf...