Bardzo słuszne było to niemieckie przysłowie o przeprowadzce, które mi przed paru tygodniami zacytował Telemach. I tyle na temat narzekania. A teraz o dobrych stronach tego procesu.

Odnalazło się jedyne nagranie, którego mogę słuchać codziennie. To dobry znak. Nie wiem czego i czemu znak, ale dobry.

Jakie nagranie? Brahms, drugi kwartet fortepianowy w A-dur, nagranie Amadeus Quartet. I akustyka w nowej komputerni (a raczej w bibliotece) jest całkiem przyzwoita.

Jak znalazł się Brahms to te kabarety francuskie też się znajdą. Ciekawe czy jeszcze będę coś rozumiał...