Znamy parę portugalskich przykładów tworzenia rzeczowników przez dolepianie końcówki „ada”: bierzemy pigwę czyli marmelo i dostajemy marmelada. Albo cytrynę czyli limão i wychodzi limonada.

Z czasownikami jest bardziej fikuśne. Melhorar to polepszyć (melioracja, prawda?), melhorada to ulepszenie, ale gwarowo. Olhar to patrzec, olhada to rzut oka, spojrzenie. No więc skoro esticar to przedłużyć, rozciągnąć, to esticada musi być wydłużeniem. I oto przykład użycia tego słowa, który podał mi przyjaciel mający (jak i bohater historyjki) korzonki włoskie.

Pewien pan po siedemdziesiątce, z pochodzenia Włoch, mieszkający setkę kilometrów od São Paulo, postanowił odwiedzić tam swoich krewniaków. Obiecał żonie, że po dwóch dniach wróci, ale mija tydzień, dwa, i kobieta juz przemyśliwuje nad pogodzeniem się z rolą wdowy. Po miesiącu mąż pojawia się i oznajmia: „skoro już wybrałem się aż do Săo Paulo to przy okazji dei uma esticada até Verona – rozciągnąłem to do Verony”.