– Pamiętam wszystkie moje obiady w życiu. Wierzysz mi?

Jej spojrzenie było jednocześnie niewinne i świdrujące, jakby mówiło o szybkiej odmianie stanów, którym ulegała.

– Wierzę – powiedziałem. Mogłem powiedzieć „nie wierzę”, równie by to było bez znaczenia. I nie wiem czy słuchała mnie.

– Umiem kląskać nawet na ścianie – pochwaliła się.

To była nasza pierwsza rozmowa.

Nie wiem czemu nazywam to rozmową, przyjęło się używać tego słowa w podobnych sytuacjach.

Chyba brnę coraz bardziej, bo nie wiem jakie sytuacje są podobne. W każdym razie wiele razy nastąpiły podobne wymiany zdań, bo pewne okoliczności związane z moimi zamiarami i działaniami prowadziły mnie do wielkiego domu prawie w centrum miasta, gdzie zawsze parę chwil spędzałem obok niej. Więc znaliśmy się. Ja ją. Ona mnie.

Nic o niej nie wiem. Chcę powiedzieć: czym w istocie żyła, o czym śniła, na co czekała. Dostałem tylko darmowe zapiski z kalendarza, które wyraźnie zapamiętywałem, bo gdy słabo się zna nowy język wszystko wydaje się ważne i każde zrozumiane zdanie przynosi satysfakcję. Nie wiem czy dla niej byłem jedną osobą czy rozdzielała mnie na parę wcieleń. Jeśli to czyniła, mogła mieć rację, bo dużo później zacząłem spotykać się z sobą, i z sobą, i z sobą.