Recenzja ma zachęcić do kupienia książki? Właśnie przeczytałem recenzję, która książkę streszcza, więc chyba nie muszę już kupować :) Chodzi o historię programu „Wiedza to Potęga” (KIPP = Knowledge is Power Program), dzięki któremu w kilkudziesięciu szkołach w 20 stanach w USA ponad 16 tysięcy dzieci z biednych i głównie imigracyjnych dzielnic dostaje wyśmienite wykształcenie, dzięki któremu wielu arbiturientów znajduje wolę, zdolności i stypendia na dalsze studia.

Lektura zajmuje trochę czasu, bo do artykułu podlinkowany jest 13-minutowy filmik z „60 Minutes” sprzed 10 lat, którym Mike Wallace zrobił programowi niezłą reklamę. Przyniosło to pierwszą prywatną dotację w wysokości 15 milionów dolarów, a za nią (tak to w życiu darowizn bywa) poszły inne, nawet od pana Gatesa. I jest tam też linka do opowieści o drugiej stronie podszewki, o tym jak jeden pan nauczyciel (biały i z bogatej rodziny) miał płacić mamie jednego ucznia (czarnego i z biednej rodziny) 20 milionów dolarów, bo go rzekomo popchnął.

No więc czytania i słuchania jest sporo i najdziwniejsze w całej opowieści jest to, że niczego dziwnego tam nie ma. Dzieci uczą się dobrze bo:

– one i ich rodzice podpisują zobowiązanie, że będą się starać, żeby wszystko się udało;

– nauczyciele chcą i umieją uczyć;

– dzieci w dni powszednie siedzą w szkole ponad 9 godzin – a do tego i w soboty;

– nie toleruje się bylekajości;

– mówi się bez przerwy dzieciom, że mogą to i tamto i oczekuje się od nich wiele;

– rzecz o której tylko przelotnie mówi się w artykule – nie tak strasznie trudno jest tam być dobrym, bo w większości wypadków szkoła publiczna to Syfoma i Gomora.

Krótko mówiąc – czasami i w Stanach odkrywają Amerykę.

Czy są przeciwnicy tego, co dobre, ciepłe i postępowe? Są: „po tym jak koledzy nauczyciele przyznali Levinowi tytuł Nauczyciela Roku, dyrektor szkoły wyrzucił go za niesubordynację”.

To też mnie nie zaskakuje, od lat czytam wspomnienia Ralpha Raimiego (stoi w moich zakładkach) o szkolnictwie w Stanach, a szczególnie o nauczaniu matematyki i co się tam człowiek naczyta to szybko wyjaśni czemu dobre projekty są tyle warte co średni biurokrata od nauczania, który położy na nich swą łapę.

Dobrze idzie. Zaczęło się w 1994 od 50 uczniów. Liczą na to, że w 2011 będą mieli 100 szkół z 25 tys. uczniów (nie wiem czy tzw. kryzys czyli pęknięcie baniek podetnie tu finanse). Kilkanaście milionów dzieci z niezamożnych rodzin potrzebowało by takich szkół. Myślę, że do roku 2120 Stany mogą dojrzeć do w pełni pomyślnego rozwiązania, szczególnie jeśli liderzy świata, Indie i Brazylia, odpalą im parę miliardów dolarów na to.

PS. Zapytałem Jurka Kocika czy jego zeszłoroczna praca w roli wolontariusza była częścią KIPP. Odpowiedział:

Och, nie. To w ramach „Algebra Project” zaczętego przed laty przez Boba Mosesa. Dla niego to sprawa polityczna – równouprawnienie przez równy dostęp do edukacji.

Obiecał mi wtedy opowieść o tym doświadczeniu, którą mógłbym przedstawić tutaj. Obiecał, ale niestety... On też ma więcej projektów niż to się mieści w ludzkich możliwościach. Ale może przypomni sobie i opowie nam? Bo jednak relacja uczestnika takich doświadczeń warta jest więcej niż opowiadanie o przeczytanych recenzjach.