„Jego relacje z odmienną płcią były moralne pod każdym względem” powiadamiał o życiu prywatnym Jacka Valentiego tajny współpracownik FBI. Zanotowano to w teczkach firmy i Edgar Hoover mógł spokojnie odetchnąć: współpracownik prezydenta Lyndona Johnsona był swój chłop i w normie.

Ale potem pojawiła się plotka, że jego moralność względem odmiennej płci była przesadna i ukrywała dużo gorszą niemoralność. Więc wiele pieniędzy oraz TW-godzin spędzono na zdjęciach i opisach ruchów Valentiego, szczególnie na domniemaniach o ruchach frykcyjnych. Odwieczna rozrywka z podglądaniem kto i z kim nabrała cech działań patriotycznych, no bo jeśli Valenti był gej...

Czytałem reportaż w Washington Post nie wiedząc czy śmiać się czy płakać – i zapomniałbym szybko. Zawsze uważałem, że kto bierze się do pracy w szpiegowaniu nie jest całkiem dorosły. Wróciłem do tekstu, bo u Léona Poliakova czytałem jak w 1905 Jewno Azef wygłaszał tyrady o życiu szefowi petersburgskiej Ochrany, gen. Gerasimowi, a ten analizował, robił wyciągi – i nawet nie wyobrażał sobie co w istocie Azef wyrabiał. Azef pogrywał sobie z nim do woli, bo miał pełne rozdwojenie jaźni, a gen. Gerasimow nie.

Sukcesy Ochrany z najświeższych lat są związane z trzymaniem się prostego motta: „właściwy człowiek na właściwym miejscu”. U Hoovera wygląda na to, że miał ciągotki homoseksualne, ale to nie wystarczało. Gdyby wsadzili wtedy na szefa FBI normalnego, zdrowego geja, w krótkich abcugach mieli by pełną siatkę gejów na ważnych posadach państwowych.

Teraz może i już mają, ale sprawa zatraciła swą atrakcyjność, obecnie chodzi o arabskich terrorystów. Więc co im przeszkadza umieścić jako szefa jakiegoś kolegę bin Ladena z obywatelstwem USA?