Myślałem, że obejdzie się w tym roku bez mego pisania o święcie 8 marca bo inni piszą ładnie i mądrze, ale ktoś napisał tak ładnie i mądrze, że Angelę skręciło ze śmiechu i podesłała mi linkę. No zaiste, wymyślić tego się nie da, to trzeba przeczytać:

To pralka najbardziej przyczyniła się do emancypacji kobiet – stwierdza dziennik "L'Osservatore Romano" w artykule opublikowanym w związku z obchodzonym w niedzielę Dniem Kobiet.

Watykańska gazeta zwraca uwagę na to, że prototyp maszyny do prania stworzył w 1767 roku nie kto inny, tylko teolog z Ratyzbony – zakonnik Jacob Christian Schaeffer. Jego projekt, przypomina się, został udoskonalony pod koniec XIX wieku.

Więc w zasadzie (jak zwykło mawiać Radio Erewań) wszystko się zgadza, tylko warto dopracować parę szczegółów.

Bardzo pięknie opisał to Frederick Lewis Allen, gorąco zachęcam do uważnej i pełnej lektury jego książki „Only Yesterday: An Informal History of the 1920s” („Zaledwie wczoraj: nieformalna historia lat 20-tych”; tytuł miał wiele sensu, bo książka wyszła i natychmiast stała się sukcesem w roku 1931). Moje krótkie ujęcie jest takie.

Zakonnicy i księża mieli olbrzymi wkład w emancypację kobiet, ale był to proces błogosławienia naszym armiom (cokolwiek „nasze” miało znaczyć), które wyruszały w roku 1914 do słusznej i zwycięskiej walki.

Ponieważ Bóg sprzyjał równo wszystkim stronom, w roku 1917 i 1918 Stany wysłały do Europy parę milionów żołnierzy. Ci ludzie zostawili swoje prace bez zastępców. Znienacka kobiety, przez setki lat odsuwane od niezliczonej ilości działań zostały wezwane, by zająć miejsce „naszych dzielnych chłopców”. Zajęły, dostawały pieniądze – no, nie takie jak dzielni chłopcy, ale jednak ich własne, którymi dysponowały jak chciały, bo dopiero za parę lat dzielni chłopcy i dzielni tatusie wracając mówili im, żeby oddały pieniądze i uprały kalesony. Ale ten kilkuletni okres, gdy kobiety w Stanach były traktowane prawie jak normalni ludzie, wrył się na zawsze w ich pamięć. Prawo do głosowania w roku 1920, zalew maszyn pomagających radzić sobie jednocześnie z gospodarstwem domowym i ich pracą, niewyobrażalne uprzednio obyczaje z publicznym piciem, paleniem, chodzeniem w krótkich spódniczkach i wiele innych detali, to wszystko dziedzictwo WWI, do której w istocie księża przyłożyli się jak umieli. Do wojny, nie do emancypacji.

Inne detale, jak odmiana w upodobaniach i obyczajach seksualnych wracających z Wielkiej Wojny dzielnych chłopców to też ważna sprawa, ale dłuższa i przecież każdy umie czytać po angielsku i może sobie przeczytać podlinkowaną książkę. Nawet nie w pełni poinformowani specjaliści od pralki piszący w „L'Osservatore Romano”.