Reportaże o błyskawicznym oczyszczaniu ulicy znikły z tv, ale pozostały w pamięci. Były w istocie zdumiewające: jeszcze przed chwilą ciało młodego Araba zamieniało się w poziomy deszcz odłamków żelaza i kawałki jego mięsa mieszały się z mięsem jego ofiar; ryk syreny, kordon, policjanci, ekipa zmywająca bruk – i scena końca świata niczym nie przypominała po 15 minutach o odmienionych na zawsze losach rodzin, o zdeformowanych przechodniach.

O ile bliżej gustów człowieka Zachodu organizowała przedłużenie zdarzeń strona arabska. Pocisk trafiał samochód. Podobno wojskowi izraelscy wiedzieli kto był w środku. Ale zawsze okazywało się, że szef terrorystów miał obstawę przedszkolaków. Zawinięte zwłoki podsuwano kamerze i długo obnoszono po mieście trząsąc nimi, by każdy fotograf ze świata mógł mieć swoje własne ujęcie. Rany, grymasy i rozpacz nabierały barw przy zbliżaniu się ekip dziennikarskich.

Odmienna jest tv brazylijska, szczególnie w lutym. Kamerze nie wystarczy ujęcie passistas (tancerek samby) z boku i z przodu, kładą się na asfalcie, wprowadzają obiektyw w pobliże namalowanego na gołej skórze bikini, starają się połknąć nim sutki, starannie filmują pośladki.

Gdyby stworzono tv arabsko-brazylijską, ekipy by robiły szczegółowe reportaże o miesiączce.