To był rok 410. Z upadkiem, to zależy jak liczyć. Nerki i wątroba cesarstwu wysiadły koło 476, ale utraciło głowę koło 530 - zamknięcie Akademii Platońskiej. Ale, zaiste, nie martw się, Andrzeju, już drobne 1350 lat później wszystko wróciło do normalnego funkcjonowania i teraz są już zupełnie normalni imperatorzy, jak Berlusconi...

Słusznie rzeczesz. No i jak to mawiała moja babcia: "każda potwora znajdzie swego amatora". Chodzi mi, oczywiście, o lubienie dużych kogutów.

No co, nigdy nie najechałeś kury?! :-D

Ratunku! a ja ciągle mam nadzieję, ze Berlusconi to jednak nie-normalny...

Z tym upadkiem (Rzymu) to jest w ogóle skomplikowana sprawa, bo o ile został złupiony przez Alaryka (410), który następnie sobie poszedł, bo jego zamiarem było tylko przekonanie cesarza, żeby go uczynił głównodowodzącym armii, czy też najechany przez Odoakra, który "zdetronizował" Romulusa Augustulusa (476), to tak naprawdę nie było czegoś takiego jak "upadek cesarstwa zachodniego", ponieważ Odoaker (zasadniczo dowódca w armii rzymskiej) odesłał insygnia do Konstantynopola, oddając de iure władzę nad zachodem wschodowi. To, że później ogłosił się królem Italii, a Konstantynopol nie miał dość siły, żeby stan prawny utrzymać faktycznie, nie podważa tamtego aktu. Później Justynian dokonał ostatniej próby odbudowy terytorialnej imperium, ale udało mu się to na bardzo krótko, niestety.

A swoją drogą Honoriusz był wyjątkowym draniem i okrutnikiem i fatalnym cesarzem, wyjątkowo niesympatyczną figurą, przy której jego cudny tatuś Teodozjusz blednie o tyle, że przynajmniej był dobrym wodzem, czego nie można powiedzieć o synu...