Począwszy od pewnego wieku nie ma co ujawniać naiwności spojrzenia, bo to przybiera inną nazwę. Ale ukryć też nie potrafię, że prawie wszędzie potrafią zdumieć mnie ludzie. Gdy gonią 60-tką po uczelnianym parkingu, a przecież na tym odcinku więcej niż 10 sekund nie dostanie w nagrodę od życia. Gdy pani tak manewruje wózkiem w supermarkecie, że mój wózek nie potrafi umknąć ani w lewo ani w prawo, a zapaść się pod ziemię też nic nie rozwiąże, bo ona musi pokazać kto panuje nad przestrzenią. Gdy idąca naprzeciwko przepiękna dziewczyna tak czule na mnie patrzy, że jest zupełnie jasne, że to nie dla mnie a dla rozeźlenia mojej (wieloletniej zresztą) towarzyszki. Gdy kibicując w szkolnej rozgrywce synowi tatuś wrzeszczy: „strzelaj, kurwa twoja mać!” Gdy gość przy kasie pokazuje, że wyrolował kasjerkę, bo przekabacił ceny paczki z piwem okradając sklep może na 3 złote a potem mówi do mnie po kumplowsku: „fajne, nie?!” A gdy mu odpowiadam: „ani trochę” rzuca mi „dureń” i wsiada do importowanego Audi. (Przyznam, że chciałem strzyknąć mu zdjęcie jak wsiadał z łupem do wozu, ale może to jakiś sędzia i by mnie zastrzelił za zniewagę, więc dobrze, że nie zdążyłem wyciągnąć cyfrówki.) No i takie tam różne gry i rozrywki dzikich ludów.

W małych ale szlachetnych sklepach mam ostry zakaz otwierania dzioba, bo gdy V. pyta o cenę, wychodzi o połowę taniej, dobrze mi tak za to, że nie pozbyłem się akcentu. Ale z drugiej strony, gdy z trudnością ją wprowadzam do gabinetu lekarza, bo się skręca z bólu, który ją złapał za kręgosłup, lekarz (za nasze, mać, niemałe pieniądze) oczarowany moim akcentem i brzmieniem jej nazwiska wdaje się w rozkoszne wspominki z podróży po Hiszpanii (no bo to blisko Polski) i nie śmiem mu przypominać o cierpiącej, bo może uczynić mnie wdowcem, żebyśmy mogli sobie spokojniej porozmawiać.

I ten miły zresztą sąsiad, który raz na pół roku przypomina sobie pytanie czy w Polsce mówi się po angielsku a jak nie to po jakiemu.

Czy ja tak długo mogę? Oj, mogę. Ale rzeczywiście nie warto. Przecież to jeszcze trzech króli albo blisko. Więc ciągle ciążą na nas zaklęcia szczęśliwego nowego i trzeba udawać, że teraz wszystko będzie inaczej. Więc tylko jedna zagadka: oto stół biesiadny, wyżereczka wystawiona przed obiadem, lokal to hurtownia materiałów dentystycznych.

Dentyści to nie jest miejska biedota, a po figurach klientów (niewidocznych, bo to nie o ich gęby przecież chodzi) sądząc z głodem nie mieli w życiu kontaktu. Jak się zorientowałem czekając w kolejce, obłożenie stołu nijak się miało do średniej ich zakupów. Czemu więc długo czekałem na chwilę luzu, by stół bez sztafażu sfotografować, bo ci panowie robili biegi jak rybki w akwarium, tu i tam, tu i tam, by jeszcze kawał ciacha wcisnąć do buzi?

Aha, hurtowni też nie rozumiem, bo ona nie ma w mieście konkurencji. Więc nie jest mi pisane wyjść z roli Forrest Gump. Rzeczy się dzieją a ja opowiadam.