Dilma Rousseff (czytaj z pięknym brazylijskim akcentem: dziłma husefi).

Wielkie sumy związane z budżetem Unii nie przerażą jej, od młodości radziła sobie dobrze z pieniędzmi, jako 19-letnia dziewczyna brała udział w trzech udanych napadach na banki w czasie dyktatury, a także dwa lata później zaplanowała legendarne oczyszczenie sejfu gubernatora stanu São Paulo. Wiedziała, że Adhemar de Barros trzymał w mieszkaniu swej kochanki oszczędności ciułane jakoś z pracy i dobrze przeprowadzona akcja zasiliła jej rewolucyjną partię w 1969 roku godną szacunku sumą 2,5 milionów dolarów. To jest co najmniej 10 milionów na dzisiejsze dolary.

Kosztowało to ją sporo. Złapali ją, trzy lata spędziła w więzieniu, przeżyła tortury, zachowała inteligencję i charakter, nie wsypała żadnego z towarzyszy.

Skończyła się dyktatura, wróciła na studia. Ekonomia na UNICAMP. Doktoratu nie dokończyła, działanie w partii słynnego Brizoli na południu kraju wykazało jej talenty organizatorskie. Specjalizowała się w kwestiach energetycznych.

W roku 2001 przeszła do partii Luli, PT, dzielnie działała w czasie wyborów, jej doświadczenie z ministerstwa stanowego z Rio Grande do Sul w pełni uzasadniało oddanie w jej ręce Ministerstwa Kopalń i Energii.

Jej słynne linie działania to administrowanie splotu problemów z generowaniem, dystrybucją i sprzedażą energii elektrycznej oraz pełne poparcie dla programu z biodieslem.

Ostatnio Lula przywołał ją bliżej siebie, by stała się Ministra da Casa Civil. To stanowisko delikatne, tak od kontaktów politycznych jak i motor akcji administracyjnych. Przypuszczam, że da sobie tam świetnie radę, bo pracowita jest jak cały rój pszczółek, twarda jest w negocjacjach, potrafi iść bezpośrednio do zainteresowanych nie zwracając uwagi na ścieżki biurokracyjne – no i zarzut czyniony jej, że nie zna się na polityce partyjnej jest przepięknym komplementem.

Chyba jest przygotowana w każdym sensie, urodzona w 1947 roku (tatuś to naturalizowany Bułgar, poeta i inżynier Petar Roussev), ostatnio zrobiła operację plastyczną. Widziałem jej zdjęcia przy poświęcaniu czegoś tam, ale sądzę, że po dwóch rozwodach nie oczekuje gorącego poparcia ani kościołów protestanckich ani kościoła katolickiego. Więc w sumie, może to być przełom wcale nie mniejszy niż pół-Biały prezydent w innym kraju.