Zawsze, ilekroć jestem w supermarkecie, a to znaczy, że gdzieś ze trzy razy w roku, gdy przechodze alejką z mięsem (jak to brzmi), mówię do Łasica:
- Jakby przenieść jakiegoś Polaka z czasów stanu wojennego do tej alejki, to by zemdlał z wrażenia.
Mam podobne, jak Ty, rozrywki. To pewnie obciążenie z czasów niesłusznych ;)

@Reniferiada: trochę mi on nie po drodze, od kiedy ściągnąłem ze scribd jego The Music of the Primes, ale to dłuższe gadanie, zostawię na osobny wpis, dobrze?

A wirus, przegnałaś?

Hehe, ale nie pamiętacie już, że tylko od trzynastej i ustawa o wychowaniu w trzeźwości obejmowała nie tylko młodocianych ale i tych po osiemnastce, którym już było wolno. Nie pamiętacie też emblematów ttt (Towarzystwo Trzeźwości Transportowców) na szybach autobusów i tramwajów i innych pojazdów np. karetek pogotowia dających przykład innym. Eeeeech żyźń praklataja - wszystko się zmienia jak w kalejdoskopie.
Kiedyś poszliśmy z poetą Herbstem Lotharem (idąc za wskazówkami bywałych że jest w "Smaku") do "Smaka". Zgodnie z ustawą za szybą lady chłodniczej leżały artystycznie wyłożone kanapki ze zwiędłymi plasterkami pomidorów i szprotkami z oleju wygiętymi w ostatecznych konwulsjach zeszłego sylwestra. Zamówiliśmy po piwie (więcej na stolik nie można) i coś do konsumpcji zg. z ustawą. płaciło się za piwo i za tę kanapkę, której nikt nie chciał. Lothar wypatrzył w jednej skiepowanego peta i to na zawsze odebrało mu apetyt do ustawowej zagryzki. Powiedział jednak do pani, że jednakowoż by coś przetrącił. Dostaliśmy więc po gulaszu. Kiedy dochodziłem już do połowy talerza mój widelec uchwycił coś i wyciągnął z brązowej mazi "sosiku". Jakby za kapotę z portowych mamorzyn. Naszym oczom ujawnił się dorodny karaluszyna, który niewiadomym sposobem trafił na porcję. Wezwana pani kelnerka zarzekała się, że to nie jest możliwe aby w lokalu o takiej renomie... OK, powiedziałem, to proszę chociaż o zwrot inwestycji plus jeszcze dwa piwa na otarcie łez. Pni na to: Ależ pan zjadł połowę sosiku! Ja: inaczej nie doszedłbym prawdy! Ona: Ale danie wydane! Ja: Zawsze mogę nawet komisyjnie zwrócić. Ona: Przy waszym stoliku zawsze się coś dzieje a inni nie narzekają. Trzeba wiedzieć co to było to "Zawsze". Ostatnim razem kiedy Herbst próbował łyknąć chaust piwa z butelki to zakorkowało się ono od środka. Ciągnął i nic. Aż zauważył, że coś jest w butelce.... To była rozkładająca się w tym piwie myszka. No nie była biała.
Z rożewnieniem i smutkiem wspominam te czasy.
.... I komu to przeszkadzało?

O "Smaku" z niesmakiem.... Mnie też już strzyka w klawiaturze... i pamięć dawnych czasów coraz lepsza. Nie chcę zamęczać wspomnieniami jak jaki dziadunio. Jedno jeszcze tylko dodam o restauracji "Przodownik" (prawda, że nazwa piękna?) gdzie często spotykałem się z innym poetą, moim przyjacielem Jarosławem Brodą, w celach konspiracyjnych. Otóż jedyna sala przedzielona była na połowę białą kredą. Po jednej stronie granicy była "sala dla palących", gdzie było gwarnio jak w portowej spelunce, natomiast w sali "dla niepalących" panował dostojny spokój a biesiadnicy z godnością lordów wsuwali menu. Byłoby tamtejszych przygód na książkę. Łza się w oku kręci.