Wczoraj był tekst długi, dziś miał być jeszcze dłuższy, ale Blox zrobił taką minę, że mi się odechciało. Więc będzie krótki, w zasadzie tylko linka.

Pamiętasz Adama Śmiarowskiego? Tak, pojawił się tu trzy tygodnie temu. Opowiedział kto mu pomagał tworzyć PAJAC-a. I od dawna prosiłem go, by nowych tekstów nie trzymał dla gopherów, bo zwierzątka już nie wrócą do Sieci, ale by mi powierzył, bym światu mógł je pokazać. No i dostałem opowieść, która nie wygląda na dzieło fantazji, a tak jest wesoła, że trzech pierwszych czytelników już w szpitalu leży, bo to nasza narodowa cecha w utworach humorystyczno tragicznych się specjalizować.

Oprócz niewymownego kafkizmu zeń przenikającego, ma też  tekst cechę, którą Blox zawetował. Chodzi o rozmiar. To tylko 23 Kb, ale gdy Blox dorzuci swe cudne formatowanie z  cudnego edytora, robi się tego 40 Kb i musiałbym opowieść na trzy kawałki kroić. A opowiadanie to nie kiełbasa. Postanowiłem więc zamieścić je na mojej witrynie, a tu właśnie podać tę linkę.

I tak sobie myślę: przyjechał Adam ze Stanów, w których nawet rząd nie nazywa się rządem a administracją, bo ludzie są w urzędach nie po to, żeby się rzędzić, ale żeby załatwiać klientom sprawy. I – z wszystkich możliwych na mapie miejsc – wybiera sobie właśnie Polskę na następne miejsce pobytu... Proszę kliknąć i zobaczyć jakie są tego skutki.