odnosnie amerykanskie tabu.

Nabokov tak opisywal swoje problemy z publikacja Lolity w USA:
"Certain techniques in the beginning of Lolita (Humberts Journal, for example) misled some of my first readers into assuming that this was going to be a lewd book. They expected the rising succession of erotic scenes; when these stopped, the readers stopped, too, and felt bored and let down. This, I suspect, is one of the reasons why not all the four firms read the typescript to the end. Whether they found it pornographic or not did not interest me. Their refusal to buy the book was based not on my treatment of the theme, but on the theme itself, for there are at least three themes which are utterly taboo as far as most American publishers are concerned. The two others are: a Negro-White marriage which is a complete and glorious success resulting in lots of children and grandchildren; and the total atheist who lives a happy and useful life, and dies in his sleep at the age of 106.".

Podkreslenie moje. To bylo w latach 50-tych. W 2008 kolor skory nie jest juz takim problemem, skoro Obama jednak wygral. Ale drugie tabu jest tam gdzie bylo.

God bless America!

Drogi przyjacielu, nie jestem jeszcze doświadczonym blogerem, ale widzę, że zaczyna mnie to powoli wciągać. Wcześniej starałem się, w miarę wolnego czasu śledzic prasę w Internecie. Stwierdzan jednak, że czytanie blogów jest znacznie bardziej interesujące. Przede wszystkim nie wyskakują ci co chwila jakieś reklamy, które coraz trudniej jest usunąć. Jednak obawiam się, że za jakiś czas i tu one, niestety, dotrą. Poza tym, jak autor tytułuje swój wpis "Rozeźlenie", to wiem, że nerwy go poniosły i nie panuje nad sobą, a jak tytuł stoi "Twierdzenie Pitagorasa w Hogward" to zapewne będzie coś ciekawego z matematyki.

W normalnej gazecie, od czasu gdy GW narzuciła pewien styl pisania tytułów, nigdy nie wiem na podstawie tytułu, o czym będzie artykuł. Nie będę podawać przykładów, wystarczy zajrzeć do gazet. Nie mówię już o tym, że w gazetach bez przerwy usiłują nami manipulować, i większość, niestety, temu ulega. Przeglądamy tytuły, które mają nasz przyciągnąć. Mniej jest ważna jednak treść, często niedbale napisana, ważne jest opakowanie. To dotyczy również książek znajdujących się na rynku, w tym również podręczników, ale to temat na osobną pogawedkę.

A na blogu, jak powoli zaczynam zauważać, ścierają się poglądy nieobarczone (odwrotnie niż w prasie) koniecznością utrzymania czytelnika wszelkimi środkami. Zaczyna mi się to podobać. Nie sądź jednak, przyjacielu, że namówisz mnie do otwarcia własnego blogu. O, co to, to nie. Co by to było, gdybyśmy nagle wszyscy otworzylo swoje blogi i oddali się twórczości. Skąd by się wzięli wówczas czytelnicy? Doceniam Cię, przyjacielu, że wytrwale prowadzisz swój blog, ale mnie pozwól przeczytać Twoje felietony, albo i nie, czasem skomentować. Tak długo, jak długo nie będą się pojawiać tu reklamy, możesz liczyć, że tu zajrzę w miarę wolnego czasu.

A reklamy są już, niestety, wszędzie. Czy nie są one zawłaszczaniem mojej prywatnej przestrzeni, którą mam przed sobą. Zdarzyło mi, że obudziłem się w nocy i stwierdziłem, że właśnie śniła mi się jakaś reklama. Niektórzy protestują, że jakiś obraz, a nawet film, kórego nawet nie widzieli, obraża ich uczucia religijne (nota bene, co to za uczucia, które tak łatwo obrazić). Ja protestuję, przeciwko reklamom, bo nie pozwalają się one rozwinąć mojemu poczuciu estetycznemu. Chcę obejrzeć elewację jakiegoś zabytowego domu, a on od roku przykryty (podobno tylko na czas remontu) reklamą telefonu komórkowego. Chcę popatrzeć na uroczy krajobraz, ale zasłaniają go wielkometrażowe powierzchnie upstrzone jakimiś perfumami. Niech mnie ktoś przekona, że tak musi być. Niemcy wymyślili jakiś czas temu urządzenie, które na czas nadawania bloku reklamowego automatycznie przełączało telewizor na inny kanał, albo włączało muzykę.

Jedna ze stacji telewizyjnych wytoczyła producentowi tego urządzenia proces i wygrała go. Producent dalej je wprawdzie produkował, ale automatyczne wyłączanie reklam na tej stacji musiało być w nim zablokowane. Uważam, że w ramach wolności osobistej powinniśmy miec prawo tego, aby sprzed naszych oczu i uszu usunięto niechciane przez nas reklamy (tak samo jak mamy prawo do nieoglądania pornogfrafii), nawet gdyby to miało być za drobną opłatą. Na przykład gazety bez reklam mogłyby być trochę droższe, abonament telewizyjny z programami bez reklam też. A reklamy z budynków i z trawników powinny zniknąć. Tego możemy się domagać. Może jest nas więcej, którzy tak uważają.

Zszedłem wprawdzie z ciekawego i ważnego tematu, o którym piszesz, przyjacielu, ale mam nadzieję, że mi to wybaczysz.

Anuszko, dobrze jest wiedzieć, że tu jest lepiej, bo jakby człowiek nie wiedział, to by mógł się tego nie domyślić. Zezé Motta, piosenkarka i aktorka (słynna rola z filmu Xica da Silva) kiedyś mówiła, że ma dość dostawania ról służących u blondynek w telewizyjnych serialach. No ale to jedna prawda. A druga prawda to niedawno Abiekt podesłał mi linkę do jakiegoś blogu po angielsku, w którym człowiek cytuje dane z ostatniego spisu brazylijskiego, że coraz więcej osób uznaje się za Czarnych. No właśnie, miewałem sytuacje, gdy zupełnie biała (czyt. różowawa) znajoma mi mówiła, że jest Czarna i jej bracia mają dużo ciemniejszą skórę. Więc aż tak okropnie jak w Stanach to nie jest i w serialach mieszane kolorami pary trzymają się za rączki oraz itp.

Andrzeju, skoro decydujesz nie pisać, to dobrze, że przynajmniej piszesz. Komentarze. Szczerze się cieszę, że znajdujesz czas na to. Chociaż... co możesz jeszcze robić w tym zaśnieżonym Izraelu?

Blogi versus pisma? Dużo gadania. Ale streszczając: pisma czy gazety kosztują i prawie nic nie dają, z blogów uczę się i dowiaduję się o faktach i zjawiskach w intensywnym rytmie. To zupełnie nowy świat.

Pełna zgoda, że zaśmiecanie przestrzeni "przedoczowej" kwikiem i piskiem durnot ma duży koszt psychiczny. Też się przed tym bronię. I nie skazałbym moich wizyt na to, w zamian za jakiś grosz. To nie jest przygadywanie wpuszczającym na swoje blogi reklamy, jesteśmy dorośli i każdy nosi stroje, które mu odpowiadają. A mi jak raz odpowiada spokój kolorystyczny i możliwość skupienia się. Pamiętasz może, to chyba Tadeusz Łomnicki (jako aktor, nie jako reżyser) narzekał na montaże. Że przekazuje monolog Hamleta a tu reżyser dolepia mu wstawkę z oblizującym się psem. No więc wolę nie wpuszczać tego zwierzyńca.

Każdy temat ma swoje ważne i ciekawe strony i tym też blogi górują. Tzw. dynamika rozmowy sama wyznacza co jest ważne i godne zapamiętania - szkoda tylko, że przeszukiwanie tekstów w komentarzach nie jest tak łatwe jak w samych wpisach.

Co do obrazy uczuć, rozbawiła mnie myśl co Twoja odmiana katolicyzmu musiałaby robić, żeby urazić moją odmianę antyklerykalności. Ludzie chyba nie mają pewności, że istnieją i chcą utwierdzać się pełnym godności bełkotem. Równie dobrze można pytać interlokutora czy już był w Gródku Jagiellońskim.

Anuszko, dobrze jest wiedzieć, że tu jest lepiej, bo jakby człowiek nie wiedział, to by mógł się tego nie domyślić.

Gdzie: tu? W Brazylii, tak? ;-) Bo w Polsce, na szczęście ;- , nie ma czarnych, to trudno powiedzieć... Gdyby byli, toby się okazało...

Tak, tym razem "tu" znaczyło w Brazylii.

Miast szczegółowych analiz polskiej głowy starczy mi świeża popularność niedawnego dowcipu (?) o skrzyżowaniu Murzyna i ośmiornicy. W XXIw. kojarzyć Murzynów ze zbieraniem bawełny...

Trzeba uważnie czytać! Tylko jedna z tych pań jest czarna.