Czy niedziela to dobry dzień na parę poważnych słów o ważnej sprawie? To krótka rozmowa i prosty temat.

Pamiętasz, że 5000 osób zapełniło wrocławską Halę Ludową, by usłyszeć od Dalaj Lamy proste słowa w sprawie pozornie bez praktycznych, szybkich konsekwencji, nie dlatego, że jest sławny czy potężny, ale dlatego, że pomaga to ustalić poglądy i przekonania? Więc można też zgromadzić o wiele, wiele więcej osób w sprawie, która jest też prosta, jej wrogowie są mniej potężni niż złowroga chińska dyktatura – a konsekwencje dla naszego życia są dużo bliższe i realne. Tym bardziej jeśli będziemy skupiać się bez chodzenia daleko, dzięki Internetowi.

Mimo obezwładniającego klimatu przesyconego przekonaniami o konspiracjach (z których nie wszystkie są urojeniami, spróbuj walki z cieczą zwaną Coca-Cola czy z lokalizacją masztu Telekomu blisko twojego domu) i przygnębiającego spektaklu wymiany bardzo złych na złe trup politycznych, sporo ludzi szuka jakichś zmian. Są sensowne inicjatywy, np. dotyczące JOWów czy pewne poglądy społeczne, których nie wymienię, bo nie ma wśród nich jednomyślności, a chodzi mi o takie idee, które mogą nas złączyć, a nie podzielić. I taką właśnie ideą, mogącą połączyć wszystkich ludzi dobrej woli, jest przekonanie o konieczności systemu referendalnego.

W swoich internetowych harcach jeden z najmądrzejszych spotkanych przeze mnie w życiu ludzi, Wacław Timoszyk, bez starć, bez walk powtarza od lat jedną, podstawową w jego odczuciu ideę: potrzebujemy tylko jednego prawa – prawa do referendum.

Chodzi o to, by każde postanowienie władzy ustawodawczej, dzięki inicjatywie znaczącej grupy obywateli, mogło być poddane testowi referendum. I tyle.

Zauważ czego tu nie ma: nie ma recepty na typ wymarzonej Polski, przekonań politycznych, sceny dla gwiazd, odskoczni do karier politycznych.

I zauważ to, co choć niewidoczne, jest tutaj: potężna bariera przeciw korupcji i nieodpowiedzialności. Bo kto będzie chciał kupić ustawę wiedząc, że niechybnie padnie w szybkim i prostym referendum...

W Internecie spotykają się idee. I idee Wacka zauważył Zdzisław Gromada, piszący artykuły na ten temat od paru lat. Zdołał już zgromadzić wokół tej koncepcji parę dużej klasy umysłów, ciasto zaczęło fermentować – i teraz, dzięki szczęśliwemu spotkaniu internetowego siewcy idei żyjącego w Stanach i wrocławskiemu publicyście i organizatorowi, sprawa ruszyła w rytmie, który przynosi nadzieję i radość.

To kwestia masy krytycznej. Krytycznej, w każdym sensie. I w każdym sensie szarej masy. To ludzie myślący, a nie kandydaci na ciepłe posadki.

Nadszedł moment, w którym grupa, by móc działać legalnie, by móc wydawać (własne, uczciwie zebrane) pieniądze w publicznej sprawie, musi się formalnie ukonstytuować. KAŻDY Polak może być członkiem - założycielem. Toczą się dyskusje czy zwrot „każdy Polak” ma przybrać jeszcze krótszą formę: „każdy”.

Zebranie założycielskie stowarzyszenia zwanego obecnie jako Demokracja Bezpośrednia będzie 6 stycznia 2009 we Wrocławiu. Kontakt ze Zdzisławem Gromadą jest prosty: zdzislaw.gromada@gmail.com . Kto jest z Wrocławia czy okolic i chce zostać członkiem - założycielem stowarzyszenia, ciepło zachęcam do napisania do Zdzisława, poda on godzinę i miejsce. Kto nie może pojawić się tam, ale chce tworzyć historię polskiej demokracji, może internetowo zostać jednym z tych, którzy ruszyli maszynę w ruch. Proszę zobaczyć to na stronach DB.

Powtórzę tylko jeszcze raz (to nie gadulstwo, a potrzeba pełnej jasności): nie chodzi o recepty na naprawę Polski. Nie chodzi o programy, plany, postawy. Chodzi tylko i wyłącznie o wpisanie do polskiego prawa prostej zasady, którą w pełni żyje Szwajcaria, a po części wiele społeczności w Stanach: to obywatele decydują czy prawo ma pozostać czy ma zniknąć. Mechanizm referendum – tylko tyle i aż tyle.