A czy to tak trudno wyobrazić sobie postać owiniętą wokół gigantycznej piłki? Wystarczy wziąć tego rozciągniętego człowieka Leonarda da Vinci i przylepić go na sferze...

Spinoza w jacuzzi (czy jak to się pisze)
Marks na salsie
Platon na paintballu
Św. Tomasz w SPA
:)
a dlaczego nie?

Andrzeju, widzę że wszystkich nas, oglądaczy Twojego blogu, masz jak na widelcu. Kto, ile minut i dlaczego go ogląda. Jeszcze tylko brakuje, abyś wiedział, co kto o nim myśli. Ale spoko, już niedługo specjaliści i na to znajdą sposób.

Andrzeju, myślę, że ty dobrze wiesz, co ja na ten temat myślę. Wyrzuć tego blogfroga. Nie wiem, skąd się wzięła ta moda oceniania i porównywania wszystkiego ze wszystkim. Mogę to jeszcze zrozumieć w przypadku towarów. Na stronach, gdzie można kupić telewizor, komputer, czy pralkę są też gwiazdki przyznawane przez zadowolonych bądź niezadowolonych klientów. Ale nawet w tym przypadku korzystam z bardziej rzetelnej oceny. Dlatego zaprenumerowałem niemieckie czasopismo Test www.test.de

Czy można natomiast porównywać w ten sam sposób przelaną na papier (lub wstukaną do Internetu) myśl ludzką. Prze wojną w teatrach funcjonowało zajęcie klakiera, teraz w niektórych serialach tę samą rolę pełni smiech w tle, żeby ci co je ogladają wiedzieli, kiedy trzeba się śmiać. Chyba w tym samym stylu, no może bardziej demokratyczny, jest blogfrog i inne tego typu pomysły. Ale tak samo jest przecież z Oskarami. Idziemy chętniej do kina na film, który ma więcej przyznanych Oskarów (mówię idziemy myśląc o większości społeczeństwa).

Niestety tego typu moda trafiła też do nauki i myślę, że Ty sam tego kiedyś doświadczyłeś. Wprowadzono tzw. listę filadelfijską z odpowiednią punktacją i później oceniają Twój dorobek na podstawie tego, ile punktów mają czasopisma, w których umieściłeś swoje publikacje. W niektórych dziedzinach doszło nawet do tego, że aby dostać stopień doktora habilitowanego wystarczy zebrać 210 punktów. W ten sposób zniszczono wiele dobrych polskich czasopism. Ponieważ nie były na tej liście, więc ludzie (przynajmniej polscy autorzy) przestali w nich publikować.

Jest taki przedwojenny polski matematyk, Stefan Kaczmarz, w Polsce raczej mało znany, jeśli już to z nieprawdziwej informacji, szerzonej w Internecie, że rzekomo zginął w Katyniu. Wśród wielu ważniejszych dokonań, między innymi wspólnej książki z Hugonem Steihausem "Therie der Orthogonalreihen", napisał dwa lata przed swoją śmiercią krótki, trzystronicowy artykulik w polskim czasopiśmie, na temat przybliżonego rozwiązywania równań liniowych. Praca ta przez ponad trzydzieści lat była praktycznie niezauważona.

Gdyby dzisiaj jakiś szef miał takiego pracownika u siebie, powiedziałby mu:
- Panie Kaczmarz, widzę, że się Pan obija, jakieś nic nie znaczącze artykuliki Pan piszesz. Instytut nic nie ma z pana pracy. Weź się pan do roboty, bo jak nie, to będę musiał pana zwolnić.

Natomiast w latach siedemdziesiątych praca ta stała się rewelacją, jak się okazało, że jego metodę, zwaną dziś na świecie powszechnie metodą Kaczmarza, można z powodzeniem stosować w tomografii komputerowej. Paca Kaczmarza była do tej pory cytowana blisko 250 razy, z czego 80% pochodzi z ostatnich kilkunastu lat. Byłem rok temu na konferencji w Pizie, poświęconej metodom matematycznym w tomografii i w radioterapii. Wzbudzałem na tej konferencji powszechny szacunek, nie z powodu mojego referatu, ale dlatego, że jako jedyny potrafiłem poprawnie wypowiedzieć nazwisko Kaczmarza. A u nas, nawet wśród matematyków, jest on raczej mało znany. Proszę porównać sobie w Internecie wpisując angielską nazwę "Kaczmarz method" (wybierając strony w języku angielskim) i polską nazwę "metoda Kaczmarza" (wybierając strony w języku polskim), a wynik będzie mówił sam za siebie.

Dlaczego o tym wszystkim mówię? Ano dlatego, że aby ocenić, to co ktoś ma do powiedzenia, nie należy się kierować jakimiś blogfrogami, listami filadelfijskimi, czy też podobnymi pomysłami, tylko trzeba to po prostu przeczytać, wysłuchać, zobaczyć. Jest to na pewno trudniejsze, ale ile przyjemniejsze. A Twoje, Andrzeju, blogi czyta mi się z przyjemnością tym większą im mniejsze mają notowania na blogfrogu. Dlatego może jednak zostaw tego blogfroga, bo zacząłem już ulegać tej manii, i inaczej nie będę wiedział, które Twoje blogi są ciekawsze.

Andrzeju, zapewne chodziło Ci o ten artykuł Kazia Głazka www.uz.zgora.pl/wydawnictwo/miesiecznik10-2005/14.pdf