Wyjątkowy człowiek, Drauzio Varella. Aha, czytaj drałzjo warela. Niejeden rodak skojarzy go filmem, który reżyserował Hector Babenco, Carandiru (tutaj: „Estação Carandiru”), o rzezi w więzieniu na przedmieściu São Paulo. Varella napisał książkę i podsunął ją przyjacielowi reżyserowi. Ten po dwudziestej stronie narzekał: „długo ty tam opisujesz kraty i cele?” Varella prosił go o cierpliwość. Po paru dniach, a raczej nocą, automatyczna sekretarka nalegała głosem Hectora: „zadzwoń natychmiast”. Babenco chciał filmować. No i wyszedł z tego jeden z najsłynniejszych brazylijskich filmów. Choć nienajweselszych.

To lekarz. Sporej klasy specjalista. CV takie, że trudno o lepsze, a przy tym nieprzeciętny talent dydaktyczny, fantazja, celne pomysły, ważne kierunki działania. Pojawia się w sławnym programie tv „Fantástico” i mówi o wirusach klawiatury komputerowej. Fizycznych. Pokazuje ludziom jak bywa ona zaświniona, gdy przez lata nie jest czyszczona. Albo chodzi po ulicach i pokazuje jak sprzedawcy obchodzą się z przekąskami. Mówi o setkach rzeczy, od AIDS i vasectomii (przecięcie nasieniowodu, zdaje się nielegalne w Polsce, co za dziwny kraj) do codziennej higieny i leków na cudowne odchudzenie... Naprawdę mądry człowiek i wie co robi.

Nie tak dawno temu strzelił frazą, która z pewnością szeroko się rozejdzie, więc nim już będzie znana w Polsce z nieznanych źródeł ze Stanów (bo w niektórych miejscach ex usa lux) podrzucę ją tu:

„No mundo atual está se investindo cinco vezes mais em remédios para virilidade masculina e silicone para mulheres do que na cura do Mal de Alzheimer. Daqui a alguns anos, teremos velhas de seios grandes e velhos de pau duro, mas eles não se lembrarão para que servem.”

Czyli:

„ W dzisiejszym świecie inwestuje się pięć razy więcej w lekarstwa na męską potencję i silikon dla kobiet niż w leczenie choroby Alzheimera. Za parę lat będziemy mieli staruszki z wielkimi piersiami i staruszków z twardym fiutem, ale nie przypomną sobie oni do czego to się przydaje.”

A szukając w youtube nagrania z nim, gdzie z wielkim sensem i umiarem odpowiada na pytanie czy choć spotyka się w pracy ze śmiercią, to jest ateistą (ludzie miewają genialne pytania...) znalazłem coś, co bezbożnikom służy jako antydotum na krajowy nadmiar świąt, jest to Sunday Morning with Graham Clark. Let us rejoice.