Błyskotki na ogół nie błyszczą własnym światłem, a odbijają nieco światła z innego źródła. Dlatego wartościowszym widzi mi się zauważenie w nich tego co jest - zarodka paradoksu, nieoczekiwanego elementu, a nawet gdy jest tylko brak racji to też jest ciekawe jak brak racji bliski jest udawania racji. Zestrzeliwanie błyskotek precyzyjnymi instrumentami wydaje mi się marnowaniem czasu, bowiem jest czas kpinki i czas poważnej rozmowy. Ale to Ty, czytelnik, a nie ja, powtarzacz anegdot, ustala nadejście momentu, więc na poważnie Ci odpowiem.

W roku 1949 z pewnością byli tacy, co znali szczegóły szwajcarskich operacji bankowych, ale nie widzę uzasadnienia do włączania między nich Orsona Wellesa. Z pewnością jego brak wiedzy późniejszej o pół wieku nie usprawiedliwia nazywania go prostaczkiem. Z kolei, jeśli winisz Szwajcarię za zdolność produkcyjną Niemiec z czasu wojny, to dołącz tam też USA (IBM z Hollerithem) i wiele innych krajów - i otrzymasz pełny nonsens. Globalizacja nie była tak potężna jak dziś, ale powiązania kapitałów i firm zawsze istniały. Zarzucanie jednemu krajowi, że pomagał drugiemu dlatego, że parę firm to czyniło, nie jest rozważnym postępowaniem. Chyba nie wiesz jak ostro i zdecydowanie Szwajcarzy byli anty-niemieccy w owym okresie. I jest spora zgoda historyków, że Hitler nie zdecydował się na inwazję, bo dowiedział się jak drogo by mu mogła ona wyjść. No i w końcu, utożsamianie działań właścicieli banków z narodem... Czy Ty uważasz, że jest jakaś część Twojej odpowiedzialności w działaniach Jana Kulczyka czy Tadeusza ojca Rydzyka?

Efektownym obrazem Michała Anioła w kamieniołomach (idź błyskotko do błyskotki??) bronisz się przed możliwą refleksją, że napięcia, zawieruchy i okresy niepewności mają powiązania z adrenaliną jakoś warunkującą twórcze działania... Oczywiście nie próbuj odczytywać tej uwagi jako akceptację konceptu. Proponuję tylko wdać się w drobne przemyślenie tego.

Aaaa, Orson Welles, który spowodował panikę w Stanach Zjedn najazdem Marsjan.
Parafrazując jego dowcipne ale głupawe powiedzonko, co dala światu Polska - kraj bohaterów, meczęnników,cierpień całego narodu? Bigos i barszcz z uszkami. Na tym kończę mój udział w licytacji i kłaniam się.

@Antrim: zapomniałeś o JPII, ale to dlatego, że w Londynie nie ma skwerów, ulic i szkół tego imienia.

@Tadek: w wytwornych moskiewskich kawiarniach u wejścia widnieje napis: "prosimy zostawiać bazuki w szatni".

Andsolu, nie chcę kłócić się z każdym Twoim słowem i kalać Twoich autorytetów (z Wellsem na czele) na których się tutaj powołujesz bo czuję, że z tego wybuchnie III Wojna swiatowa. Na zgodę kupię Ci kolię ze szwajcarskiego złota.

Z Wellesem łączy mnie coś zupełnie innego niż myślisz: gdy znudziło mnie noszenie brody
i ją zgoliłem, V. ze smutkiem zauważyła, że mi brak podbródka, jak u Wellesa. Ale okrągłością jeszcze nie sięgam mego wzoru.

O Defendo napisz powieść albo wiersz, komentarzowe impresje nie mają wielu odbiorców.

A że jest Hiszpanii, zastanowiło mnie, że Braciszkowie, gdy coś znaczyli, nie skopiowali wzorca Los Reyes Católicos i nie wymogli na papieżu odnośnego tytułu. To by dobrze brzmiało, Lech & Yaroslav, the Catholic Twins...

.... A Sikorski to zapowiedział, że prezydent będzie jeździł na ten Kaukaz aż do skutku...

To taka prosta zależność: im większe podatki gdzie indziej tym więcej wynalazców i twórców w Szwajcarii.

To mi przypomina zbiorek "Interpretacje" gdzie krytycy analizowali wiersze i jakiś czterowiersz doczekał się analizy metrycznej, synktaktycznej i semantycznej na 8 stronach. Panowie, nie ma wątpliwości, że powiedzonko Wellesa jest bzdurką, ale zauważcie, że ono jest zabawne!

Zabawne? W Polskich mediach przyjęło się ostatnio wołać księży na autorytety od sitka czy kamery. Gadają ci księża już czasem tak, że całkiem można się pogubić. Np czy człowiek to już morula czy blastula raczej. Miałbym ochotę takiego autoryteta specjalistę spytać: a który odcinek drogi krzyżowej uważa ksiądz za najzabawniejszy?
Andsol zaraz powie, że gadam od rzeczy ale właśnie tak nie jest. On nakazał mi rozmyślać co on miał na myśli, więc i ja pozostawiam mu zadanie.