Leonard Gillman. 91 lat. Może być dumny z wielu wyników matematycznych (to jeden z tych, którzy znali wszystkich wielkich, był w MIT i w Princeton, miał wpływ na rozwój matematyki w Stanach), ale na swojej stronie więcej miejsca poświęca swojej karierze pianistycznej. Nazwisko znałem już na studiach, było zawsze łączone z drugim: Leonard Gillman, Meyer Jerison, Rings of continuous functions. Klasyk.

Wpadły mi w oko jego wspomnienia (1 i 2). Jak zwykle, „nasz człowiek”, mateczny dziadek to polski Żyd. Uwielbiam te lektury. Może pojawić się zaskakujący opis postaci (na przykład, ktoś był tak pompatyczny, że powiedziano o nim: „to jedyna osoba, która potrafi majestatycznie kroczyć siedząc”). Mogę mieć wgląd w więcej węzełków łączących ludzi, o których już coś wiem. Potwierdzić, że moje zaurocznie Raimim (moja zakładka) nie jest fanaberią, że i wielcy ludzie mają dla niego wielkie uznanie. I przede wszystkim, znowu zobaczyć jak olbrzymia odmiana nastąpiła w ciągu zaledwie kilkudziesięciu lat w świecie nauki i jej instytucji. Rozmach, z jakim nauka przetworzyła życie społeczeństw częściej jest naświetlany i omawiany niż dramatyczne przewroty, które społeczeństwa wymusiły w jej strukturze.

Pewien urywek jego wspomnień pojawi się tu wkrótce w dość technicznej rozmowie. Dziś chcę pokazać coś innego, wskazującego, że jednak nie wszystko tak bardzo się zmieniło. (Na wszelki wypadek prewencyjnie podkreślę, że wszelkie podobieństwo do żywych osób jest dziełem złośliwego przypadku.) Gillman opowiada jak zaczął swoje działania na uniwersytecie, który go zatrudnił jako dyrektora instytutu w 1960r.

W ciągu mojego pierwszego roku w Rochester napisałem list do Joe Wilsona, prezydenta korporacji Xerox a także Rady Nadzorczej Uniwersytetu, przedstawiając moją wizję uniwersytetu. Między innymi, zalecałem tam zamknięcie Studium Wieczorowego, żałosnego przedsięwzięcia, w którym każdy wykładowca, niezależnie od swej akademickiej jakości, dostawał tę samą nikczemną stawkę. Po paru dniach Mac Hazlett powiedział mi: „Leonardzie, czy uświadamiasz sobie, że dzięki pieniądzom, które dostajemy ze Studium Wieczorowego, możemy płacić pensje wykładowców na Wydziale Sztuki i Nauk?” Natychmiast mu odpowiedziałem: „nie, ale jeśli chcemy prowadzić dodatkową firmę dla zebrania pieniędzy, to czemu nie otworzymy burdelu? Można zarobić więcej i szybciej.” Gdy powtórzyłem ten dialog Arnoldowi Ravinowi, nowemu dziekanowi (Mac został mianowany wicerektorem), skomentował on: „To jest to samo. Studium Wieczorowe to intelektualny burdel.”