Proste rozważania o składaniu wektorów sił, wedle pomysłu Mistrza Newtona, szybko przekonują, że nie warto wdawać się we frontalne ataki. Ile u przeciwnej strony siły, tyle mojej siły zostanie zużyte tylko na to, żeby nic a nic się nie ruszyć. Więc mądrzej jest stanąć obok i próbować wybrać się na jakąś wspólną przechadzkę (w nadziei, rzecz jasna, że spacerowicza się wykołuje i pójdzie tam, gdzie chciałem, choć coś innego może tu się zdarzyć) albo jeśli taka wizja bardzo niemile wygląda, temat zignorować. Walka to marnowanie czasu i energii.

Mam na sprzedaż wiele podobnych mądrych rozważań, ale czasami sam o nich zapominam. Rzecz jasna, do zapomnienia trzeba czegoś, co bardzo człowiekiem zatrzęsie. No i takim czymś był przed dwoma miesiącami komentarz Telemacha w blogu Azraela na temat Aleksandra Wolszczana. Ujrzałem tam najbardziej mi obmierzłe tezy i zareagowałem tak ostro jak raz na ileś lat to mi się zdarza.

I po dziesięciu godzinach okazało się, że wyszedłem na durnia, bowiem punkt widzenia przedstawiony w komentarzu Telemacha nie był wyrazem jego poglądów, a wynikiem zabiegu literackiego, w którym autor wczuwa się w kogoś stojącego po odwrotnej stronie sporu. Telemachowi udało się to tak dobrze, że od pierwszych słów mnie rozwścieczył i odebrało mi to zdolność sensownego zareagowania.

Oczywiście, nic z tego by nie nastąpiło gdybym znał jego blog. Niestety, wcześniej nie natknąłem się na niego. Ale nawet nic o autorze nie wiedząc, mogłem zastanowić się nad reakcją współkomentujących. Albo po prostu zapytać, upewnić się czy dobrze odczytuję to co czytam. To bardzo proste zasady ruchu blogowego – i bardzo łatwo zapominane w momencie rozeźlenia.

Jedna sprawa to przeproszenie Azraela i Telemacha za zupełnie niepotrzebne rozdziawienie pyska. Druga to ciekawość czy czegoś z tej historyjki się nauczę, na przykład stosowania się do swoich własnych, jakże słusznych wniosków o prawach zachowania energii.

Oczywiście musiałem to tu opowiedzieć, bo bez tego bardzo dziwnie by wyglądało pojawienie się bloga Telemacha w moim blogrollu. Trzeba będzie jeszcze pomyśleć chwilkę gdzie się on dopasowuje w mojej niezgrabnej taksonomii.