Tyle razy miało mnie nie być. Przystawiony nóż. Wycelowany rewolwer. Rozpędzony samochód. Złamany przed zakrętem pedał hamulca. Latanie przez godzinę nad lotniskiem. Poślizg na rafach, tnących skórę, ale nie żyły. Złamany maszt windsurfa w czasie odpływu. Nie mówię już o dzieciństwie, długim smutnym korytarzu pełnym furtek do nieba. Zostałbym aniołkiem. Potem nie, ale piekło mnie nie bawiło. Więc wykasowałem sobie nieskończoność. I nie ma o czym mówić. Nic, nic się nie stało.

A jak się już stanie, to o czym tu gadać. Ani pierwszy, ani ostatni. Szkoda mi tylko mojego aniołka stróżyka. Skurczybyk ma fajnie ze mną, ani nuda, ani przepracowanie, a sporo przekomarzania się. Z kim on się potem spiknie? Na pewno będzie za mną tęsknił. A że aniołki nie zdychają, to coś po mnie zostanie na zawsze.

A że jestem, to muszę oddać chwilkę przyjaciołom i znajomym, którym się dostały aniołki-niedojdy. Mieliście pecha, towarzysze wycieczki. A o Tobie, Łucjo czyli mamo, to nawet nie mówię. Skrajny pech, takie czasy wybrać sobie na życie. Twoja wnuczka mówi, że byłaś zimną babcią, do gadania o książkach a nie do robienia ciastek . No widzisz, można by było gadać sobie i gadać, bo jeść i jeść nie da się. Kretyn anioł stróż. Pośledni gatunek. Chętnie bym mu skrzydełko przetrącił.