W pięciu miejscach w polskiej Sieci znajduję tę historyjkę:

Pewien ateista spadł ze skały. Zsuwając się w dół złapał się małego drzewka i zawisł tak wysoko nad ziemią. Wtedy przyszedł mu do głowy pomysł.

„Boże” wykrzyknął, „pomóż mi a będę w Ciebie wierzył i innych uczył wiary” ...Cisza.

Wtem potężny głos rozbrzmiewający echem w wąwozie: „wszyscy tak mówią gdy potrzebują pomocy...”

„Nie, nie Panie, czy nie widzisz, że już zacząłem wierzyć słysząc Twój głos?” wykrzyknął człowiek.

„Dobrze pomogę Ci, tylko puść gałąź” odrzekł Bóg.

„Puścić gałąź? Czy myślisz że zwariowałem?” wykrzyknął człowiek...

A. de Mello

Pięć powtórzeń, ale niejednobrzmiących. W istocie, są trzy wersje, mające sporo drobnych różnic. To jest pierwszy ślad. Drugi to ten, że tej anegdoty nie znam. To nie jest silny argument, bo nawet gdybym przeczytał absolutnie wszystko, co Anthony de Mello napisał, mógłbym pozapominać wiele. Ale jednak setki jego perełek tkwią mi w głowie, i mam mocne wrażenie, że w pięciu jego zbiorkach (wśród nich dwóch po polsku, wydanych w Krakowie przez jezuickie wydawnictwo) stojących na moim regale, nie ma tego. Trzecim śladem jest jakość szczegółów w historiach de Mello, u niego ktoś na małym drzewku nie wisiałby wysoko nad ziemią. Czwarty ślad leży w charakterze tych pięciu miejsc, które anegdotę powtórzyły: katolickie, bogobojne. A przecież JPII podpisał orzeczenie wydane przez szefa cenzury, kardynała Ratzingera, zabraniające katolikom czytania książek tego jezuity. Piątym śladem jest identyczna nieokreśloność gdzie niby miało to się u de Mello pojawić.

No i jest szósty ślad, sugerujący, że to fałszywka, bezmyślnie (lub, co gorsza, zmyślnie) przypisana temu pisarzowi: jego historie wyśmiewają głupotę, nie poglądy.

Oczywiście dopuszczam możliwość, że tak mądry człowiek miał swój zły dzień, w którym nie powinien był pisać niczego poza listą zakupów i jednak popełnił tego dowcipasa, ale nie postawiłbym wiele na tę opcję. Aha, może się znaleźć czytelnik, który nie zrozumie o co mi chodzi, bo uzna historyjkę za okropnie śmieszną, nawet śmieszniejszą niż pyszne dowcipy o blondynkach. Dla takiej osoby dołączam modyfikację tej inspirującej opowieści, może wtedy łatwiej przekaz dotrze do głowy:

Pewien chrześcijanin spadł ze skały. Spadając mógł złapać za gałąź i po drzewie zejść na ziemię, ale przekonany, że Pan Bóg ma go w swojej szczególnej opiece, modlił się w locie, zakończonym złamaniem sobie karku.