No i proszę, czasami Blox poleca tak żenująco słabe blogi, że brak tam tylko dopisku „założyłem się z kolegą z redakcji, że każdy kit da się wcisnąć ludziom do głowy”, a czasami (oj, nieczęsto) przedstawiają nowego i myślącego autora. Z przyjemnością zachęcę tych, którzy są zmęczeni zachętami Bloxa, by tym razem zerknęli na blog, który wstawiam w blogrollu do „młodoblogów”. I skomentuję zamieszczony tam wczoraj wpis o ksenofobii, którą napotyka autor po przeniesieniu się z Warszawy do mniejszej miejscowości:

Tutaj to powszechne. Nikt nie mówi: gej, Żyd, Rom, Afroamerykanin. Są pedały, żydki lub żydolce, cyganie lub śmierdziele i czarnuchy, zamiennie murzyny. Cała poprawność polityczna jest tutejszym ludziom tak obca, jak kawior i żabie udka. W mojej rodzinie antysemityzm jest normą. W środowisku również.

W trakcie moich trzech wizyt w Kraju w ostatnich kilkunastu latach zjawisko było dla mnie boleśnie oczywiste. Boleśnie, bo tak kontrastuje z codziennością brazylijską. Tu nie ma raju, często piszę o brazylijskich kłopotach, ale w Brazylii takie idiotyzmy są przypadłością a nie modą.

Myślę, że odbijające od prowincji i w miarę cywilizowane obyczaje Warszawy (czy Wrocławia) stąd się biorą, że tam czasami ktoś zna Murzyna, Żyda czy Hindusa. I częściej ludzie znają języki, które opisują problemy różnych nacji. A im mniej ludek wie o świecie, tym bardziej zdecydowane ma o nim opinie.

To nasza stara tradycja kulturalna, pogardzanie tym czego się nie zna. Niezłym symbolem jest znany okrzyk Kazimierza Przerwy-Tetmajera: „Wolę polskie gówno w polu, niż fijołki w Neapolu.” Czy autor tego wyznania dotarł w swojej włoskiej podróży do Neapolu i wiedział o jakich zapachach mówił? Wydaje mi się to wątpliwe, podejrzewam, że to rym go uwiódł – no i to gówno dobrze się wpisało w nasze anty-intelektualne tradycje. Aż się dziwię, że za Rp IV nie zrobiono z dictum nowego hymnu narodowego...