Wsteczny andsol w swojej walce o zachowanie odwiecznych walorów gry w kółko i krzyżyk, przyznaje: tak, nudna jest ona i krótka, ale są jej bliskie kuzynki, równie prostej postury fizycznej i umysłowej, zdolne w długie zimowe wieczory konkurencję stanowić tak darciu pierza jak i komputera włączaniu. Na scenę wołamy grę eli. Minuskułą, bo rzecz nie w Elżbiecie a w literce l.

Oto plansza

a tu jest komplet figur

Figury w formie ela mają z obu stron ten sam kolor i wolno je obracać na drugą stronę. Czynienie tego z kółkiem nie wydaje się sensowne, więc maluje je na czarno z drugiej strony kto chce i w czynie społecznym.

Reguły gry.

Grają dwie osoby, ele są ich własnością, kółka są dobrem publicznym czyli niczyje. Oto pozycja początkowa figur.

Niebieski el zaczyna. Każdy gracz musi zmienić jakkolwiek pozycję swojego ela (obracanie figury na drugą stronę jest dozwolone) a potem może zmienić pozycję jednego (ale tylko jednego) z kółek. Jeśli wykona dwie czynności, drugi gracz wykonuje swoje ruchy, jeśli rezygnuje z poruszania kółek, powiadamia o tym przeciwnika.

Celem gry jest takie ustawienie swego ela (i ewentualnie jedego z kółek), by przeciwnik nie mógł zmienić pozycji swojego ela, przez co przegrywa. Zastanawianie się nad ruchem ponad godzinę nie jest zachowaniem sportowym i przeciwnik będzie miał prawo złożyć zażalenie do Międzynarodowego Komitetu Ela.

PS. 10/XII/2008 W książce Johna Barrowa „Impossibility The Limits of Science and the Science of Limits” z 1998 r. znalazłem nazwisko twórcy tej gry: jest to Edward De Bono i opis został podany w jego książce „Pięciodniowy kurs myślenia” („Five-day Course in Thinking”) wydanej w 1968 r.

Barrow mówi, że reguły gry (odmiennie od tych, które ja poznałem) pozwalają na ruchy dwoma kółkami, nie jednym, i mimo tego, przy bezbłędnych ruchach obu graczy gra nie ma końca. Ma być najprostszą grą tego typu.

Książka Barrowa jest godna uwagi i leży gdzieś na www.scribd.com . Myślę, że jest łatwo odguglowywalna.