Wiesiek, który lubi uczyć (chyba się w tych elektrowniach rozminął z powołaniem, powinien był spędzić życie na uczelni) udziela się darmowo i bardzo kompetentnie na grupach dyskusyjnych z fizyki i matematyki. I opowiadał mi nieraz, że chcieli spławić te jego wyjaśnienia, bo nie chodziło o to, żeby zrozumieć, ale żeby dostać gotowy wydruk, gotówka nie była problemem.

Ja mam tu bardzo poważne pytanie z dziedziny moralności publicznej: drogie naukowe kurwiszony, a VAT to kto zapłaci, hę?

Wystarczy wywołać w Goolach "Napiszę pracę magisterską" by przekonać się, że nie są to sondaże a konkretne oferty.
A to co dzieje się na pziomie średnim też budzi trwogę.
Wiechu.

No mercy... Nie znoszę plagiatorów i przestepców w świecie wartości intelektualnej. A własnie: kto zapłaci VAT?

Żeby się skusić na gotową prackę trzeba być ignorantem, desperatem albo wielkim optymistą, przecież prędzej czy później to się wyda. Porządne publiczne uczelnie (a może wszystkie) wymagają dodatkowo wersji elektronicznej, już dziś program komputerowy sprawdza, czy praca nie jest plagiatem. Za kilka, kilkanaście lat będzie pewnie można ustalić ojcostwo każdej pracy, przy dostatecznie długim tekście to się musi udać. Nawet jeśli niewiele wyniknie z takich przypadków wielokrotnego ojcostwa ujawnionego po latach, to smród będzie.

"Jak dostrzegasz na pierwszej stronie, nie zapomniałem, że w tym zadanku, o którym mówiliśmy przed dwoma laty (dziś już będzie omal cztery ) dałeś ciekawą wskazówkę co do rozwiązania. A że prowadzi to w ciekawą stronę - ........ możesz zobaczyć z tekstu....." i tu mnie wymieniłeś z imienia i nazwiska nawet fachu.
Pamiętasz? Bo ja pamiętam, i jestem z tego dumny na swój sposób.

Hmmmm... trzeba byc niezlym desperatem, aby kupowac prace magisterska od kogos, kto nie potrafi poprawnie slowa "negocjacja" odmienic...

@kwik-maz: Chyba troche przeceniasz "porzadne uczelnie publiczne". Kilka miesiecy temu bylem swiadkiem powstawania pracy magisterskiej studenta studiow dziennych (zeby nie bylo watpliwosci) porzadnej, prestizowej uczelni publicznej. Praca powstala w trakcie jednego dnia, nie znalazlo sie w niej chyba ani jedno samodzielnie napisane zdanie i miala... 13 stron wraz z bibliografia i okladka. Praca zostala pozniej wysoko oceniona przez recenzenta, a jej autor jest juz magistrem. Co wiecej zaproponowano mu aby robil doktorat!

I w sumie nie ma sie co dziwic, ani rwac szat. "Samodzielna praca badawcza" na poziomie przygotowan do magisterium jest w wiekszosci przypadkow mitem. Jest cala masa kierunkow, gdzie i studenci i wykladowcy doskonale sobie z tego zdaja sprawe i "reka, reke myje". Ok, w takiej filozofii, fizyce, czy matematyce jest jeszcze jakies pole do manewru. Ale wezmy np. takich romanistow, ktorzy napisali juz pewnie w Polsce kilka tysiecy prac o zyciu i tworczosci Wiktora Hugo? Co moga jeszcze od siebie dodac, co wymyslic, co odkryc? Raczej nic. Od nich wymaga sie aby dobrze znali francuski, a praca magisterska jest najczesciej tylko formalnoscia.
A co moze wymyslic absolwent zarzadzania? Uczelnie w Polsce opuszczaja ich prawdopodobnie dziesiatki tysiecy rocznie. Moze kilku ma jakies naukowe ambicje, reszta chce robic pieniadze korzystajac ze sprawdzonych od lat mechanizmow, zasad, etc. Kompiluja wiec swoje prace magisterskie z dostepnych zrodel. Powtarzaja co napisali ich profesorowie, wychwalaja od lat wychwalane teorie, etc. Szczerze mowiac - co moga zrobic wiecej?
Podobnie bywa na politechnikach, nie wspominajac o takich uczelniach jak AWF, czy ASP...

To co pisze nie jest, nie daj Boze, pochwala plagiatu. Ale po prostu trzeba realnie spojrzec na sytuacje. Jest wiele kierunkow, na ktorych ze studentow z zalozenia nie robi sie naukowcow, ale po prostu przygotowuje do zawodu.

Mówisz, Tierralatina: "jest wiele kierunków, na których ze studentów z zalożenia nie robi się naukowców" - i tu nie ma żadnego kłopotu. Gdy okaże się, że student ma zadatek na naukowca i ma on coś własnego do powiedzenia, rozsądny promotor nie zwróci większej uwagi na formalności. Jeśli dobrze pamiętam, praca doktorska Leszka Pacholskiego była nabazgrana ołówkiem na paru kartkach, ale Ryll-Nardzewski wiedział co robił przyjmując ją. I nie ma tu sprawy, bo kandydaci na naukowców będą zawsze małą częścią masy dobrze przygotowanych fachowców bez większych teoretycznych zainteresowań czy umiejętności.

To trochę jak z lekcjami muzyki. Bywają nacje stworzone przez Naszego Pana bez ucha i nawet jej premierzy nie umieją odśpiewać własnego hymnu. I w takiej społeczności może panować przekonanie, że nie ma większej różnicy między stukaniem do drzwi a stukaniem w klawiaturę. I nauka gry na choćby jednym instrumencie jest ratunkiem, uczy ich słuchać. Tylko jeden na stu w tym biednym narodzie umie potem grać na tyle, by dało się słuchać tego, a jeden na tysiąc stanie się muzykiem, ale jeśli z lekcji muzyki nie pójdą na wagary, wszyscy nauczą się słyszeć różnicę między akordem a dysonansem, między graniem a fuszerką. I idąc na wagary ci magistranci krzywdzą przede wszystkim siebie, bo do końca życia nie będą odróżniali sensownych i jasno wysłowionych tez od intelektualnych kiksów i bełkociku.