Rozmawiam sobie wczoraj przez skype, w planie jeszcze dopisanie odcinka o rachunku zdań, a tu nagle jawi się zmiana planów: wysiada elektryczność. Mówię rozmówcy, że spadam, bo za parę chwil no-break zrobi mi break, wolę zamknąć komputer w cywilizowany sposób – i mam wieczór przy świecach, na rozmyślaniu co też dzieje się 1,5 km stąd, gdzie z 10 tys. osób czekających na początek meczu Figueirense (stąd) - Fluminense (z Rio) będzie mogło pośpiewać sobie wojenne hymny i niewiele więcej zrobić.

105 minut później światło wraca, ryk mas z oddali powiadamia mnie, że zaczął się mecz, ale po kwadransie znowu światło znika i radyjko powiadamia, że mecz zawieszono. Tym razem wymuszony odpoczynek jest krótszy, ale gdy światło wraca nie ma mowy o komputerowaniu się, noc jest zdrowo rozwinięta.

Dziś dowiaduję się od przyjaciela, który żadnego meczu swojej drużyny nie opuszcza, że w istocie sprawy były ze sobą powiązane. W chwili, gdy drużyna Figueirense wbiegała na boisko, kibice zapalili jakąś śliczną taśmę, która lata i dodaje ducha. Ale był mocny vento sul, południowy wiatr, pognał taśmę na linię wysokiego napięcia, taśma na dodatek oplotła pudełko od dystrybucji – no i nie tylko kibice ale i mieszkający w okolicy lud mógł przyświecać sobie światłem telefonów komórkowych. Podobno ładnie to wyglądało. Z pewnością lepszy to był użytek z komórek niż 10 tysięcy rozmów w stylu „i co u ciebie, bo u mnie nic...”

Jeśli Florianópolis w istocie chce mieć na tym stadionie jakieś mecze Mundialu 2014, będą musieli zagrzebać pod ziemią instalacje elektryczne i zafundować własny generator. Zdumiało mnie, że nie ma go tam. Robić takie skupisko podnieconych samców i ryzykować, że to miłe towarzystwo zostanie znienacka bez światła – bardzo to bezmyślne postępowanie.