Mam przyjaciółkę w Sieci, której nigdy nie spotkałem. Przechowuję jej teksty. Ona wie, że umie pisać i chciałaby to robić. Gdyby inny był jej świat, gdyby nie odbierał jej tylu codziennych godzin, może bym się chwalił,  że znam tę pisarkę.

Niestety wszystkie jej teksty mieszczą się w bardzo skromnych plikach. Chcę pokazać choć parę linijek z jej improwizacji, przy rozmowie grupy dyskusyjnej o kobietach i mężczyznach. Nie proszę jej o zezwolenie na przedstawianie tego, bo może się nie zgodzić. Więc nie przystoi mi też ujawniać jej tożsamości. Mogę zaledwie podać inicjały.

Jeśli jesteś krytykiem sztuki i myślisz, że to nie jest tak piękne jak mi się wydaje, nie mów mi o tym. Ta opinia i tak nic nie zmieni w moich oczach. A wierzę, że nie tylko mi ta miniaturka przyniesie na twarz uśmiech:

Mężczyzna to opiekuńczość, zuchwały uśmiech, pytanie w oczach. Wie inne rzeczy niż ja. Słucham go. Nie używa wielkich słów. Martwi się kiedy mi smutno. Flanelowa koszula. Nie wiem czy mnie potrzebuje.