Coś tu będę musiał o sobie opowiedzieć. Najpierw informacje niedobre (które zresztą już się tu pojawiły). Popatrz na to zestawienie, napatoczyło mi się ostatnio w jakiejś książeczce, w której poza tym nic sensownego nie było:

Nie uczyłem się nigdy łaciny. Zwalę winę na wszystkich z otoczenia, nikt w rodzinie ani wśród bliskich nie mówił po łacinie. No, może ks. Nowicki, ale nie ze mną, a z Panem Bogiem. O ile nauka portugalskiego po przyjeździe do Brazylii by była łatwiejsza...

A teraz informacje dobre.

Gdy miałem 16 lat wziąłem się za hiszpański. Pochwalę tylko siebie, bo nikt w otoczeniu tego języka nie znał. Radziłem sobie wtedy dobrze z rosyjskim (tak, tak, zachwyt Majakowskim... a później to i Jasieńskim, ale to już po polsku) i z angielskim (chciałem wiedzieć co się działo w świecie ale nie miałem zdrowia do zagłuszanej Wolnej Europy. BBC po angielsku nikt nie zagłuszał) i przecież mogłem zostać przy tym. Młodzi mają swoje dziwactwa.

Po roku zostawiłem to, bo do czytania miałem tylko „La Nueva China” ze wzruszającymi historiami o dobroci chińskich komunistów i to było jak z minimalizmem, po przeczytaniu jednej historii znało się je wszystkie. Ale kilkaset słów i zwrotów w głowie okazały się po latach „jak znalazł”. Niby hiszpański to inny język niż portugalski, ale jak człowiek jest zmęczony i zacznie czytać to może tego nie zauważyć.

A co komu do tego? Nie, ja tylko tak, bez ukrytych intencji. Tyle, że dla pewnej ilości Polaków zawsze Polska będzie milsza z oddalenia, szczególnie dla tych, co na codzień wolą życzliwość a nie pyskówki. I przy pewnych typach wykształcenia, które bywa dobre w Polsce, człowiek nawet za 20 czy 30 lat znajdzie zatrudnienie w Brazylii, bo ten kraj od setek lat chętnie wchłania innych. A ja, jako Brazylijczyk, wolałbym, żeby przyjął 20 tysięcy Polaków a nie Chińczyków. I znam sporo osób, które pojechały do różnych sławnych krajów, bo te kraje były sławne, a nie pojechały do Brazylii, bo się bały języka. A jak wszystko dobrze zmierzyć to nie sądzę, by te sławne kraje dały więcej radości życia niż Brazylia, ale przyznam, że jeśli ktoś lubi wielkie miasta z piękną architekturą, powinien raczej zostać w Budapeszcie czy w Kopenhadze. Zaraz, o czym to ja mówiłem... aha, żeby nie uczyć tego języka, którym mówią w Lizbonie i w Porto, bo on jest twardszy, trudniejszy i niepotrzebniejszy.