Syn tureckich Żydów, urodzony w Rosji, wykształcony we Francji, inżynier, przeniósł się z rodziną do Stanów. Mając 23 lata w 1907 roku stracił w wypadku przy pracy obie ręce. Przeżył, ale życie zupełnie się zmieniło. Zainteresował się matematyką, w ciągu kilku lat zrobił doktorat i został jednym z wybitniejszych matematyków XX wieku, jakże przecież bogatego w talenty. Piękna postać i piękna historia? Tym bardziej więc szokującym jest wprowadzenie go na scenę w „Niedyskretnych myślach”, które zarezerwował mu Gian-Carlo Rota:

Żaden rozmówca Lefschetza nie uniknął osłupienia jego grubiaństwem.

(Tekst Roty, nafaszerowany takimi uwagami, jest niezapomnianą lekturą i nie dziwi informacja podana we wstępie do książkowego wydania, że ktoś groził mu sprawą sądową, a szkic o wpływie matematyki na filozofię został odebrany przez paru filozofów jako osobista obraza.)

Z pewnością była w tym oskarżeniu substancja, bo Ivor Grattan-Guinness wspomina w artykule „The Mathematical Turns in Logic”:

O Solomonie Lefschetzu pamiętają, że miał zwyczaj wchodzenia na wykład Churcha na Uniwersytecie w Princeton i mówienia studentom: „marnujecie tu czas!”.

Zanim powiem jak się we mnie niekiedy wciela duch Lefschetza (niestety nie matematyczny, a dyplomatyczny) wspomnę o zapisku, który w oryginale i ze źródłem tu podaję, pokazującym, że takie wchodzenie na czyjeś wykłady było ongiś tolerowane w wysokich uniwersyteckich sferach. Aha, w swoich wspomnieniach Steinhaus wiele razy mówi o Marku Kacu, ale nie wspomina czy wierzył on w Boga. Więc podobno gdy Marek Kac wykładał w Caltechu, Richard Feynman przerwał mu pytaniem: „Czy to prawda, jak u nas między fizykami niektórzy mówią, że gdyby nigdy nie wymyślono matematyki, to postęp fizyki by się opóźnił mniej więcej o tydzień?” i rzekomo Kac natychmiast odpowiedział: „Zupełna prawda. Dokładnie o ten tydzień, w którym Pan Bóg stworzył świat.”

Otóż brnę przez różne teksty, które mam w domu i w świecie, bo chcę za jednym zamachem opowiedzieć tak zainteresowanym dorosłym jak i uczniom o rachunku zdań. A w dodatku chcę wyjaśnić co i po co go przyniosło na światło dzienne właśnie w drugiej połowie XIX wieku. I dobrze by było uniknąć zwyczajowych wstępów o sylogizmach i historii logiki. I tak to napisać, że gdyby na ten wpis natknął się logik i go szlag z rozdrażnienia trafił, to żeby rodzina jego nie mogła mnie winić, bo by przyznała, że takie rzeczy są normalne gdy spotyka się logik i matematyk. I w dodatku jeszcze zadbać o szczegóły, żeby mnie ktoś o niekompetencję nie oskarżył. No więc wiem gdzie i jak łupać w teksty Wittgensteina i Churcha, i cościk o tym tu będzie, bo tak mi każe doświadczenie. Mianowicie, gdy napisałem cykl eseików o liczbach rzeczywistych, to największym powodzeniem cieszyły się odcinki skandalizujące, czyli gdy pokazywałem co za durnoty się o tych biednych liczbach publicznie opowiada. A gdy wdałem się w wyjaśnianie jak je przyjemnie i łagodnie wprowadzić, brak zainteresowania był tak gwałtowny, że mi blog prawie uwiądł w ciągu tygodnia. Infamare necesse est.

Więc chcę powiedzieć, że najpiękniejsze w tych wynikach De Morgana i Boole'a i Lewisa Carrolla i Venna jest to, że można kompletnie, dokumentnie zapomnieć o tym, co zrobiono wcześniej i nauczyć się przydatnej, łatwej a poprawnej aż do szpiku kości logiki bez bólu i nudy zadawanej przez klasyków. I także moim posłaniem do kogoś chcącego nauczyć się logiki u Churcha by było „marnujesz czas” ale...

Ale Rota był na wykładach Churcha, opowiada tak złośliwe anegdoty, że to aż strach powtarzać, wyśmiewa się bez najmniejszej miarki szacunku, a potem tak rzecze:

Czego się człowiek uczy na wykładach, tego w tym czasie wcale nie wie, że się uczy. Ten nasz wykładowca był wcieleniem logiki. Jego pauzy, wahania, podkreślenia, ujawnianie (choć rzadkie) emocji i inne liczne pozasłowne zjawiska nauczyły nas o wiele więcej logiki niż mógł to zrobić jakiś spisany tekst. Uczyliśmy się myśleć z nim unisono gdy mówił, jak gdyby naśladując pokaz nauczyciela baletu. Wykład Churcha poprawił na zawsze ścisłość naszego rozumowania.

Bowiem jak Piękna kiedyś odkryła, nawet Bestia ma swoje miłe strony.