Coś w tym jest. To, co jest zastane, a nie koliduje z bieżącymi potrzebami czy chęciami, pozostaje w cieniu, niezauważone. Czyli nie trzeba wielkich teorii, ogromnej wiedzy, żeby doprowadzić do przełomów światopoglądowych, brak tu bodźca emocjonalnego.

Więc może gdybym się dobrze zastanowił, zgodziłbym się z biskupem Berkeleyem, to wszystko jest ułudą, żaden blog nie istnieje i ja sam sobie się tylko wydaję w lustrze :)

Gdzie po drodze od (do?) ojca Hanny Niewiadomskiej nastąpiło przekłamanie i to grube przekłamanie:
"Mój Tata zawsze mówi, że przestał przejmować się świętymi, po obejrzeniu w kościele w Innsbrucku, figur około 100 świętych i błogosławionych, wszystkich z rodziny Habsburgów... Czyżby mieli dojścia?"

Sprawdziłem te figury i ewentualne dojścia.
Chodzi niewątpliwie o kościół Hofkirche w Innsbrucku. Wokół symbolicznego grobowca cesarza Maksymiliana I Habsburga (14591519) stoi tam 28 (słownie: dwadzieścia osiem) wielkich, ponaddwumetrowych wykonanych z brązu posągów jego przodków, krewnych, bliższych i dalszych członków rodziny. A także mniej lub bardziej powiązanych z nimi sławnych postaci, ot!, dla uświetnienia rodu panującego. Po kolei, według Wikipedii (nietrudno znaleźć, prawda?):
* Joanna Szalona, córka Ferdynanda II Katolickiego, żona Filipa I Pięknego, synowa Maksymiliana I
* Ferdynand II Katolicki, król Hiszpanii, ojciec Joanna Szalonej
* Filip III Dobry, książę burgundzki, ojciec Karola Zuchwałego
* Karol Zuchwały, ojciec Marii Burgundzkiej, teść Maksymiliana I
* Cymbarka, księżniczka mazowiecka, żona Ernesta Żelaznego, babka Maksymiliana I
* Małgorzata Habsburg, córka Maksymiliana I
* Maria Bianka Sforza, druga żona Maksymiliana I
* Zygmunt I "Münzreiche", syn Fryderyka IV, z linii tyrolskiej
* król Artur, mityczny król Anglii
* Ferdynand I (zw.Formoso, Pięknym), król Portugalii
* Ernest Żelazny, ojciec Fryderyka III, dziadek Maksymiliana I
* Teodoryk Wielki, wczesnośredniowieczny król Ostrogotów
* Albrecht II Kulawy, ojciec Leopolda III
* Rudolf I Habsburg, założyciel niemieckiej gałęzi, syn Albrechta IV
* Filip I Piękny (Kastylijski), syn Maksymiliana I, założyciel gałęzi hiszpańskiej
* Chlodwig I, król Franków
* Albert II Habsburg, prawnuk Alberta II Kulawego, poprzednik Fryderyka III
* Fryderyk III Habsburg, syn Ernesta Żelaznego, ojciec Maksymiliana I
* Leopold III, margrabia Austrii z dynastii Babenbergów,
* Albrecht IV Habsburg, ojciec Rudolfa I
* Leopold III Habsburg, książę Austrii, syn Albrechta II Kulawego, ojciec Ernesta Żelaznego
* Fryderyk IV Puste Kieszenie (linia tyrolska), syn Leopolda III Habsburga
* Albrecht I Habsburg, ojciec Albrechta II Kulawego
* Gotfryd z Bouillon, krzyżowiec, pierwszy władca Królestwa Jerozolimskiego
* Elżbieta Węgierska
* Maria Burgundzka, córka Karola Zuchwałego, pierwsza żona Maksymiliana I
* Elżbieta Tyrolska, żona Albrechta I Habsburga
* Kunegunda Austriacka, córka Fryderyka III

Sprawdziłem po kolei wszystkich. Z tego grona tylko dwie osoby zostały przez Kościół uznane za świętych (błogosławionych brak):
1. margrabia Leopold III, kanonizowany w 1485, patron Austrii
oraz
2. Elżbieta Węgierska (Elżbieta z Turyngii), kanonizowana w 1235.
Ani Leopold ani Elżbieta nie byli krewnymi Habsburgów. Ich posągi znalazły się w kościele domu panującego, bo potrzeba było świętych związanych z Austrią. Podobnie trafili tam, jak widać, Teodoryk i Chlodwig.

Prócz tych 28 wielkich posągów w galerii stoją 23 małe figurki, na dwa łokcie wysokie. Razem jest więc figur wielkich i małych 51, czyli łącznie nie sto, a ledwie połowa z tej liczby. Te mniejsze są figurami świętych, owszem, ale takich, co ich Habsburgowie wzięli za patronów, a nie osób z rodu Habsburgów, które obwołano świętymi. Swego czasu, jak piszą, stało w kościele także wiele popiersi cesarzy rzymskich, do kompletu.

Podsumowując:
"Mój Tata zawsze mówi, że przestał przejmować się świętymi, po obejrzeniu w kościele w Innsbrucku, figur około 100 świętych i błogosławionych, wszystkich z rodziny Habsburgów... Czyżby mieli dojścia?"
1. Postaci jest nie 100, ale połowa z tego, 51.
2. Nie tylko nie wszyscy, ale wręcz mniej niż połowa z tych pięćdziesięciu jeden (ogółem!) to święci. 2+23<(23+28):2. Nie stu świętych, lecz dwudziestu pięciu.
3. Spośród tej mniejszości świętych wśród figur w Hofkirche nie tylko nie wszyscy są Habsburgami, ale z tego, na co mi wskazują źródła, ani jeden święty nie jest z rodziny Habsburgów.

Przepraszam za obszerną listę. TL;DR? ;) Wydawało mi się, że ten misz-masz może kogoś zainteresować, tak jak mnie zainteresował.

"Nietrudność" to nie przytyk do Ciebie, bo przecież nie Ty pierwszy podałeś tę informację. Przecież Anuszka przeczytała, skomentowała, a też chyba nie sprawdzała, prawda? I pewnie przy jakieś okazji też by użyła tego przykładu. Sam bym tak zrobił, gdyby mnie nie podkusiło sprawdzić. Żadna ujma, żaden wstyd. Informacji jest zbyt wiele. Ta "nietrudność" to raczej wskazanie, że każdy może sam znaleźć, a jednak... Takie czasy.

Co do "przekłamania": przykro mi, że tak to odebrałeś. W moim idiolekcie to słowo nie ma zabarwienia negatywnego związanego z kłamstwem, celowym zniekształceniem prawdy, ale oznacza zmianę niezamierzoną, wynikłą z błędów w komunikacji, przetwarzaniu danych, zawodności pamięci itp. Może dlatego, że myślę, jakby tu rzec... raczej technicznie. Coś w rodzaju: może przewodnik lub napis coś mówił o świętych, może niedokładnie zrozumiano, może dodatkowo coś z upływem czasu się komuś pomieszało. Taki "głuchy telefon", gdzie bawiący się zniekształcają komunikat, chociaż przecież nie robią tego celowo. Bardzo przepraszam, jeśli kogoś uraziłem słowem "przekłamanie".

Na koniec, dziękuję za zwrócenie uwagi. Postaram się w przyszłości wzmiankować w swoich wypowiedziach jedynie rzeczy istotne. Niestety, przyrodzona skłonność do dygresji, a wręcz gadulstwa, nie pomaga mi w ograniczeniu się do takowych. Dlatego staram się rzadko komentować cokolwiek.

Otóż całkiem niedawno przemknął się święty drugiej kategorii z rodziny Habsburgów. Karl Habsburg, osiągnął pewną sławę za pierwsze użycie gazu w trakcie wojny. Zaiste czyn godny świętego.

Opinia publiczna, a chyba nawet i kościelna, przyjęła to wyświęcenie z pewnym zażenowaniem. Mówiono o tym raczej mało i szybko zapomniano tego pomocniczego żwiętego.