No, wlasnie, czemu? Niech ci bedzie - wezme sie, lecz nie wczesniej niz w przyszlym roku - teraz przede mna odkurzenie rosyjskiego....

hmm, powtórzę pytanie - co to za blog? nie wiem co tu się dzieje.

Pisalem kiedyś recenzje kulinarne do gazety. Wyprawialiśmy się do restauracji z Getem on raczył mnie historyjkami a jua notowałem wrażenia kulinarne. Pewnego razu odwiedziliśmy restaurację rybną we wrocławskim Rynku. Niestety halibut w cieście spowodował, że noc spędziłem na kiblu wyjąc jednocześnie do miednicy, którą trzymałem na kolanach.
Moja recenzja tym razem zaczynała się z "Kupca weneckiego" Szekspira: "Niech ryczy z bólu ranny łóś, zwierz zdrów niech przebiega knieje, niech nieśpi ktoś aby spać mógł ktoś - To są zwyczajne dzieje." Po publikacji tego tekstu restaurator zażądał widzieć się z nami. Podał nam móżdżek po polsku na grzance. Zastanawialiśmy się z Getem czy aby nie jest to jakaś tradycyjna sycylijska wiadomość jak np. ryba zawinięta w marynarkę. Przed nami siedział smutny, nobliwy gość, który okazał się być prawnikiem restauratora. Poczuliśmy swąd sądu ostatecznego. Na szczęście restaurator wszedł w oskarżeniach na grunt rozważań o prawdzie. Tzn. czy prawdą jest, że napisałem prawdę? Przemieszkiwałem u prof. Borkowskiego, znanego filozofa (znanego autora podręczników do etyki, który życie poświęcił na rozważania aspektów prawdy) więc ambicjonalnie wchłonąłem nieco z tej dziedziny tymbardziej, że smaliłem cholewki do jego córki -również filozofa. Cóż było robić? Upichciłem naprędce szereg szkolnych argumentów logicznych, które sprawiły, że restaurator i prawnik byli ugotowani we własnym sosie. Pamiętam tylko, że najbardziej zabolał restauratora cyctat z Szekspira. Może dlatego, że Szekspir nie z branży?