Wpis ten został zainspirowany rozmową ze Stefanem oraz wspomnieniem jakichś urywków z „The Distant Mirror” Barbary Tuchman. Rzecz w rozwiązaniu kłopotów banków z USA, gdzie nie idzie o pięćdziesiąt miliardów dolarów ani o siedemset, ale o cztery biliony, a Stefan na liczbach się zna i na temacie też.

Otóż gdy wypłacalność stawała się fikcją, arystokracja średniowieczna czy też kościelni dostojnicy podjudzali (etymologia słowa oczywista) tłuszczę, motłoch wdzierał się do dzielnicy żydowskiej gdzie żyli wierzyciele, mordowali ich, wynosili nieco mebli i łyżek i likwidowali przy okazji dłużnikom ich długi. Po paru latach obiecywało się poprawę, nadawało przywileje nowej grupie Żydów i można było życie utracjuszy kontynuować jak gdyby nigdy nic.

Kto włożył do banków pieniądze? Emeryci? No to huzia na nich! Zidentyfikować ich większe zgrupowania, gdzieś na Florydzie, Chesapeake Bay czy w Kalifornii – i do roboty. Nie, dziś nie ma potrzeby wyrzynać ich, wystarczy zaniknąć z ich prawnym istnieniem, zrobić jakiś „pyk” i nie będzie danych, że istnieją i że coś mają. I ogłosić wielki narodowy plan cudownych oszczędności, gwarantowanych przez Fed i Bahrain. Szczęśliwość wróci do cywilizowanego świata. Chociaż stare, to dobre rozwiązania nie są złe.

Aha, nie mam potrzeby wdawać się w szczegółowe analizy szczegółowych poczynań jeśli instytucja ogłasza ogólny i oficjalny dowód choroby umysłowej. Nierzadko tu wydrwiwam głupotę czy nieuczciwość firm opartych na schematach piramid, bo rachunek procentów złożonych czyli kolejnych elementów postępu geometrycznego nie jest związany z Albanią, Herbalife czy innym Amwayem, procenty od procentów liczono już za czasów Hammurabiego. I rozumienie ich jest zafajdanym obowiązkiem stojącego najniżej w biurowej hierarchii ekonomisty. Więc jeśli centralne instytucje USA planując cokolwiek – jest zupełnie bez znaczenia co niby – co ma trwać przez wiele, wiele lat udają, że nie wiedzą, że 4% rocznie może być dobre przez kilka lat ale nie na zawsze, albo kpią ze swych obywateli albo same są kpiną na światową skalę. Bo coroczny przyrost 4% po dziesięciu latach jest przemnożeniem początkowej wielkości przez półtora, po pięćdziesięciu latach przez siedem, a po stu latach przez pięćdziesiąt. Więc jeśli mówi się: „taki to a taki rynek będzie miał roczną stopę wzrostu 4%” i nie dodaje się: „a za pięć lat nie mamy pojęcia jak to się zachowa, ale proces musi się wyhamować” to znaczy, że bez pytania o zgodę wpisało się swoje społeczeństwo do odegrania roli w filmie o lemurach.