Mowa o Giacomo della Chiesa, wybranym na papieża w konklawe z 1914 roku, który przybrał imię Benedykta XV i po wojnie wdał się w działania dyplomatyczne, przynoszące większe sukcesy niż jego próby doprowadzenia do rozejmu w czasie wojny.

Jego najbardziej sensacyjną inicjatywą było zabieganie o ugodę z Francją. Przez ironię losu pomogła mu w tym celu wojna, której tak nienawidził. Po zniesieniu konkordatu, kler i seminarzyści utracili zwolnienie od służby wojskowej. Powołano do wojska i wysłano do okopów nie mniej niż 25 tysięcy francuskich księży i seminarzystów i ich współuczestnictwo w narodowym cierpieniu (jawnie kontrastujące ze statusem nieuczestniczących w walkach kapelanów armii brytyjskiej) znacznie przyczyniło się do odesłania w niepamięć dziedziczonego antagonizmu między Kościołem a narodem. Papież ujawnił nowy duch zgody kanonizując Joannę d'Arc w 1920 roku w geście pełnym wyczucia chwili: na ceremonii pojawiło się osiemdziesięciu francuskich parlamentarzystów i francuski rząd przysłał oficjalnych przedstawicieli.

Eamon Duffy, Saints and Sinners. A History of the Popes, 1997, Rozdział VI, cz. II