Oto stosowny moment na poważną rozmowę. Głównie dlatego, że w Kraju zaczął się już piątek, a on zawsze ma w sobie coś poważnego. Niegłównie dlatego, że mam taki nastrój.

Sprawa w sałatce z cebuli. Początkowo wchodzi tam woda i sól i o tym wszystko już powiedziano. Woda jest wszędzie a z nastąpieniem Internetu jest jeszcze wszędziej. O soli co było do powiedzenia, powiedziane zostało. Jeszcze bardziej o cebuli, ale nikogo nie powinno to zniechęcać do pisania na wspomniane tematy, bo, jak wiadomo, po wszystkim następuje metawszystko ale ja nie o tym chcę mówić a o metacebuli.

Kroić zdrową, jędrną cebulę w bardzo cienkie plasterki. Jak się nie umie, kupić supernóż, naparstki i ćwiczyć. Pokrojoną włożyć do miseczki z wodą, w której wdzięcznie kołyszą się kostki lodu. Miseczkową kompozycję (przykrytą, aż wstyd mówić) wstawić na parę godzin do lodówki. Chyba że mieszkamy na Helu a grudzień jest wietrzny, wtedy nie trzeba.

Pomidor rozsądnie cienko pokroić. Posiekaną pietruszkową nacią obsypać (wybacz, MEP, warto cierpieć dla końcowego efektu). I odrobiną majeranku. Delikatnie osolić. Zmieszać z wyciągniętą z wody cebulą i do jutra mieszankę (znowu przykrytą) do lodówki wstawić. Jak się przeżre to i człowiek może. Na pytania gości czemu ta cebulka taka delikatna i niecuchliwa z wahaniem coś przebąkiwać o specjalnym proszku, zaaprobowanym przez FAO, który przyjaciel z USA przesyła. Uśmiechać się delikatnie i nawet mając poglądy lewicowe nóż trzymać w prawej ręce.