U Revelsteina leci ożywiona dyskusja o naszych kochanych sportowcach i żeby nie łamać młodym talentom życia, a ponieważ latają argumenty klasy światowej, to siedem pięter niżej, bez ambicji naprawienia czy zniszczenia tyrana, powtórzę pewne oczywistości, które zdaje się nie wszyscy chcą wziąć pod rozwagę.

1. Reprezentują Polskę. Mam ograniczyć uwagę do zaznaczonych biało-czerwoną wstążeczką? A niby czemu? To nie czar ruchu i perfekcja techniki jest ważna a stopień pokrewieństwa? Święto zdrowia i możliwości ludzkich czy Lepperiada? Domyślam się, że gdyby członkowie Wrażej Partii z takimi okrzykami wyskoczyli, to by dowodziło ich nazizmu, szowinizmu i fanatyzmu. Całe szczęście, że u nas to patriotyzm.

2. Nasi, nasi sportowcy. Niektórych mogę zaadoptować, bo mi się podobają. Ale są tacy co dają życie i inni co je zabierają. Mam kochać wszystkich?

3. Ich rezygnacja z Olimpiady to by była ofiara. Żyją więc jako ofiary 3 lata i 11 miesięcy, mogą pożyć jeszcze miesiąc. Aby uniknąć rozstroju nerwowego mogą pobawić się w inne zawody, od których kalendarz aż pęka.

4. Oni poruszają się w świecie apolitycznym. Czy to znaczy, że występują jako osoby prywatne?

5. Poprzednie bojkoty Olimpiad nic nie dały. Co to znaczy „dać”? Że John Doe nie zmieni składu chińskiego Politbiura? Oczywiście. Ale to duże projekty, ślad megalomanii. Decyzje, które John Doe podejmie, wpływają na niego (i trochę na jego bliskich) a nie bezpośrednio na chiński rząd. Uciekając od smyczy nie zmieniamy ewolucji, a nasze własne życie.

6. Pozwól młodym jechać do młodych. Efekt murowany! Chińska gerontokracja też w to wierzy.

7. Igrzyska sportowe to święto radości. Jasne. Innego Chińczyka niż uśmiechniętego Białe Durne Gęby nie zobaczą.

Aha, Revelstein wywołał burzę uwagą: „Sportowców zaś pytam: dlaczego tam jedziecie, dlaczego jesteście szmaty skończone?” Myślę, że to nie jedna jazda zamienia niewiniątko w szmatę, środowisko „sportowe” nie rozpada się od zgnilizny, bo chemia zrobiła wielkie postępy. A ponadto, można się zeszmacić bez podniesienia zadka z kanapy. Ale spokojnie, na długą metę wszystko się rozwiąże. Kiedyś i ty zostaniesz Tybetańczykiem.

PS. To nie jest zaproszenie do dyskusji a wyjaśnienie dotyczące moich reguł działania (a raczej uniknięcia działania, jeśli oglądanie tego owiniętego w sztandary gówna jest działaniem). Jeśli chcesz, komentuj. Przeczytam ale nie zamierzam odpowiadać.