Co tu można będzie napotkać w następnych miesiącach?

Jeśli chodzi o sporty, „sport”, niedyskrecje o gwiazdach, najnowsze dowody istnienia i nieistnienia Boga oraz niewiarogodnie przezabawne dwuznaczniki kursujące w andsolowym małżeństwie, to naprawdę nic.

Mam nadzieję, że ta prosta zapowiedź ułatwi życie moim trzysekundowym wizytom, bo przypuszczalnie one nie zmienią swoich potrzeb i z pewnością ja nie zmienię moich zainteresownań. Więc miło było spotkać się i passem bem.

Dla pozostałego miliona potencjalnych czytelników (z których kilkuset już tu kiedyś zajrzało) wieści są takie: zamiarów, jak zwykle, więcej niż możliwości spisania, ale oprócz już przyobiecanych na wrzesień gawęd o rachunku zdań dla rybaków i humanistów, a także zaplanowanych na październik uwag o porażającej prostocie liczb zespolonych (okres tak jest wybrany, by młódź studencka mogła z drwiącym uśmiechem już po pierwszej stronie poprawiać swoich spetryfikowanych uczelnianych asystentów) zapewnionych jest też parę gościnnych występów. Już dziś mógłbym przedstawić tu dużej piękności (w treści i formie) opowieść mego znajomego, który odkrywa dzięki Internetowi rodzinne tajemnice sprzed 90 lat. Nawet myślałem, że było by to ładne przywitanie wracających z urlopu na 1 sierpnia, ale opowieść ma 16 kb, lepiej zostawić ją na niedzielę, gdy podróżnicy dobrze odeśpią swe powroty. I z pewnością będzie rozbita na dwa wpisy, bo Blox ma swoje zasady.

Jest też już w spokojnym komputerowym pliku wybuchowa historia dotycząca wielkich imion polskiej nauki – niby była mowa o tym przed laty, ale tak już ukryto i zapomniano sprawę, że seryjne powtarzanie w Sieci danych bibliograficznych nosi te same poważne błędy. Skandalik zawsze warto wyciągnąć, szczególnie jeśli nieznane siły go chowają pod dywanem.

Wydaje mi się, że już wiem jak opowiedzieć nie-matematykom tę historię o liniach prostych, które wcale nie są proste, czyli jak to jest z takim widzeniem geometrii Euklidesowej, za które kiedyś by zamykano w wariatkowie, ale nie nastąpiło to, bo nikt na tak dziwny pomysł przez 23 wieki nie wpadł.

Nie ma co podawać tytułów dwóch bardzo niebanalnych powieści (jednej brazylijskiej, drugiej argentyńskiej), o których tu opowiem, notki już zerkają na mnie nieśmiało i pytają: „co z nami zrobisz i dlaczego masz takie duże nożyce?” Autorzy? Jeden Hatoum, drugi Feynman. Ale nie ma potrzeby robić tajemnicy z daty z XV wieku, która coraz bardziej mnie fascynuje. Nie, to nie 1410. Za przeproszeniem, nisko mi lata czy to jedna z największych bitew historii, bo wolałbym zapytać: jakie intelektualne przesłanie wynieśliśmy spod Grunwaldu? Nasza lepsza? (Chociaż tę niezrównaną anegdotę Kurandy o Gecie i komturach trzeba będzie kiedyś tu wpuścić.) Idzie mi o rok 1492, Bernard Vincent przekonał mnie, że tam mieszczą się korzenie tragedii rozgrywanych 500 lat później – a Toby Green pokazał mi jak Inkwizycja przygotowała klimat wyzwolenia Europy z dyktatury Kościoła.

Ponadto... nie lepiej nie wdawać się w pełen spis. Blox nie lubi długich plików. Więc dziś tylko słówko o czymś aktualnym, a zarazem historycznym, choć mającym poetyckie powiązania. Otóż poetycka jest refleksja Szekiny o pomnikach. Tak poetycka, że wstyd by mi było pisać u niej o moich trywialnych skojarzeniach z Zieloną Górą. Bo miasto to ma szczególne szczęście do pomników. Oprócz kamienia (gdzieś już o nim opowiadałem) z wyrytym napisem: „tu dnia.... 195* roku zakończono w Zielonej Górze z analfabetyzmem" (kompletny brak poczucia humoru władz, zamiast oprawić głaz w pleksiglas, „zniknęli go” pewnego dnia), był też wielki i poprawny politycznie pomnik w centrum na dużym placu przy Niepodległości. Ale gdy czasy się zmieniły, poprawne zrobiło się żenujące i trzeba było zniknąć pomnik. I genialnie ogłoszono, że go rozmontują, bo się rozkłada i może zagrażać życiu publiki i szczególnie dzieci. A był tak strasznie płaski (w każdym sensie), że mógł zabić jedynie nudą, ale zaczęli go rozmontowywać, na większą chwałę nowych poglądów. I najpierw bili, potem tłukli, potem wiercili, borowali i dynamitowali i był nawet projekt zbombardowania niepodległego pomnika wraz z paru pobliskimi domami, ale pomnik poczuł wstyd, poddał się i zaczął się wykruszać. Bo z pomnikami to jak ze znajomościami z dyskoteki, początek jest łatwy, pytanie w tym jak to później skończyć.