Trudno mi wyobrazić sobie coś milszego niż wczorajsze zdarzenie: cztery bliskie memu sercu wizyty pojawiają się i mają dobre słowa dla sztuki przedstawionego im Neya. Najgłębiej wdał się w to Kwik, który odszukał jego dawne nagrania i je u siebie przedstawił. Z pewnością, jest czego słuchać.

Jak to możliwe, że w najgorszym okresie dyktatury pieśniarz wyśpiewał co miał do powiedzenia? Pisarz Silviano Santiago tak mówi o tym zjawisku: „w przypadku sztuki, proces twórczy – podobny do strusia – żywi się właściwie wszystkim: kwiatami, gwoźdźmi, wężami i kolcami”.

Nazwa zespołu Neya „Secos & molhados” (suche i wilgotne) to dawne zawołanie sklepów tego typu co nasze „kolonialne”, można by powiedzieć: mydło i powidło.

Ta niepoetycka nazwa została rozsławiona dzięki pierwszemu programowi nowej i bardzo jak na ów okres nowoczesnej coniedzielnej serii tv „Fantástico” (a był to sierpień 1973, po 35 latach program żyje w tv Rede Globo!). Pojawił się tam „żywy obraz” odtwarzający okładkę pierwszej płyty muzyków.

Subtelne bywają techniki powiedzenia pięknego słowa „nie”. Otóż gdy śpiewali utwór „Kwiat Wiosny w zębach” (Primavera nos dentes, primavera to tak wiosna jak i krzak bouganville), przez prawie trzy minuty idzie blues, wreszcie (2'53'') okazuje się, że nie zduszono głosów:

Quem tem consciência para ter coragem
Quem tem a força de saber que existe
E no centro da própria engrenagem
Inventa a contra-mola que resiste

Quem não vacila mesmo derrotado
Quem já perdido nunca desespera
E envolto em tempestade decepado
Entre os dentes segura a Primavera.

Po naszemu:

Kto ma świadomość, że trzeba odwagi
Kto siłę ma, by wiedzieć, że żyje
Nawet wchłonięty we wnętrze maszyny
I tam wymyśli oporną sprężynę

Kto się nie waha, nawet pokonany,
Przegrany jęk swój powstrzyma żałosny
I w środku burzy choć z odciętą głową
Między zębami utrzyma kwiat Wiosny.

Fascynuje rozległość możliwości Neya. Po sukcesie płyty „Arca de Noé” (której dodano liczbę 1) pojawiła się równie cenna „Arca de Noé 2”. Dorośli ludzie, ówczesne dzieci, wzruszają się do łez mówiąc o nagrania z tych płyt. I w tej drugiej serii Ney Matogrosso znowu się pojawił, tym razem jako kura, ale nie byle jaka, lecz „galinha da Angola”. Widząc z boku oryginał, docenisz jego artystyczną interpretację. Nawiasem, gdakanie po polsku nie wyszło by tak dobrze, bo „jestem słaba” to nie to samo co „'tou fraca”.

A skoro już mi się na „Arkę Noego 2” wjechało to proszę posłuchać jeszcze jak Toquinho interpretuje piosenkę Menininha czyli Dziewczynka. Niedawno Nameste mówił o portugalskim słowie saudade i to nagranie jest doskonałym tłumaczeniem owego słowa na opisany nim nastrój.