Pięć lat temu przejeżdżałem z polską wizytą koło Ponta Grossa, stan Paraná (w drodze do Pantanalu) i chciałem pokazać im Vila Velha. Okazało się, że park był zamknięty. Naprawiali coś i wprowadzali ograniczenia ilości dziennych wizyt. Trochę dziwiłem się temu; byłem tam raz i dawno. Rzeczywiście, może było tam tłoczno, ale czy konieczne były ograniczenia? Przed paru dniami zobaczyłem, że niestety tak. To zaledwie kilkanaście hektarów dziwnych formacji geologicznych rzeźbionych przez wiatr i deszcz. Gdy do rzeźbiarzy dołączy się człowiek (byłem tu – kocham Lolę) wkrótce wszystko szlag trafi. W tej chwili organizacja wewnętrzna jest doskonała, choć ciągle nie jest idiotoszczelna. Nie poraża wielkością i aż boli ryk samochodów z odległej o kilka kilometrów autostrady (kierunek Kurytyba – wodospady Foz do Iguaçu) ale zapada w pamięć.

Szkoda, że tylko paru fotkami mogę ci to przybliżyć.