To pozytywistyczne hasło pochodzi z brazylijskiej flagi. Porządek i postęp. Opowiem dziś jak międzynarodowe przedsiębiorstwa wnoszą je do Brazylii.

Późnym wieczorem w środę 2 lipca w stanie São Paulo klienci usługi Speedy (oferowanej przez Telefônica do Brasil) znaleźli się bez dostępu do Internetu. Wśród 2,4 milionów klientów było 35 tysięcy przedsiębiorstw i urzędów, wśród nich połowa urzędów rządu stanowego. Do niektórych połączenie dotarło po 24 godzinach, do innych po 36.

Historia z odszkodowaniami będzie długa i emocjonująca, ale nie ma tu dla mnie ani grosza, bo to się działo kilkaset kilometrów ode mnie. Więc mogę skoncentrować się bezinteresownie na opisie (znalezionym u jednego z poważniejszych brazylijskich dziennikarzy o imieniu Celso Ming) tego, co jest pod spodem zdarzenia. Otóż firma ma Komisję Zakupów i jej członkowie mają niewielki stały zarobek. Więcej dostają za wynegocjowanie obniżek przy kupnie. Rzecz jest powszechnie znana, sprzedawcy zawyżają cenę i pozwalają ją zbić (tym chętniej im bardziej ich produkt jest szmelcem) i wszyscy są zadowoleni.

Do chwili póki szmelc nie ujawnia swego prawdziwego charakteru.

To nie jest historia o innym świecie. To jest ta sama (pisana przez inny akcent nad o) hiszpańska Telefónica, która kupiła przed paru laty Ceský Telecom. I która w zeszłym roku została ukarana przez Komisję Europejską na rekordową grzywnę 152 milionów euro za ograniczanie działań konkurencji.

Wielu ludzi rozeźliło dzwonienie do sekcji reklamacji, gdzie odpowiednio poinstruowani operatorzy powiadamiali, że nie mogą zarejestrować reklamacji, bo są odłączeni od internetu. Oczywista bzdura, ich komputery były pod ręką i to tam należało zapisać dane reklamującego. Ale i bez tego są bezkonkurencyjnymi zwycięzcami w reklamacjach na ich usługi.

Nawiasem, do zdominowania przez nich rynku w SP w 1999r. dopuścił prezydent Fernando Henrique Cardoso, często-gęsto wysławiany wówczas w polskiej prasie za swoją zdrową, liberalną politykę ekonomiczną.

Dodam tu nieco informacji z mojego podwórka. Na początku lat 80-tych stan Santa Catarina (którego stolicą jest Florianópolis) miał niewielką sieć telefoniczną, której rozszerzaniem (a raczej unikaniem tego) zajmował się rząd federalny i kiedyś opowiem o tym ciekawym przekręcie, ale technicznie była jedną z najlepszych instytucji telefonicznych na świecie. Niemcy czy Francja wówczas ani nie marzyły o tym stopniu komputeryzacji i rozsądnej administracji usług telefonicznych. Miało to bezpośredni związek z bliską współpracą z uniwersytetem, mającym bardzo dobre wydziały informatyki, automatyki, mechaniki, i dzięki dużemu stopniowi niezależności telefonicznego przedsiębiorstwa stanowego Telesc. Zarabiali sporo, pracowali dobrze.

Przypadkiem poznałem człowieka, który przez brak sprytu nie jest milionerem, a mógł zostać nim, bo w latach 70-tych wymyślił w czasie pracy zastąpienie skomplikowanego sposobu zamawiania rozmowy płatnej przez odbiorcę (znane po świecie jako „to collect”) wstawieniem początkowej cyfry 9. Głupio proste, więc nie opatentował. Takich prostych pomysłów mieli wiele i telefony były bardziej niezawodne niż płacz głodnego niemowlęcia.

Gdy zaczęła się inwazja Telecomów, zaproponowano tym ludziom wyjazd do Brasílii i do stanu Mato Grosso (bo tam Telecomy osadzały swoje urzędy) i na ogół na gorszych warunkach. Rzadko kto na to się zgodził, byli dostatecznie dobrzy, by ich prywatne przedsiębiorstwa brały z pocałowaniem ręki. Po co takiemu człowiekowi przerzucanie rodziny w nieznane o kilka tysięcy km. No i zniszczyli kapitał ludzki. Na ich miejsce pojawili się operatorzy czyli słodko ale zawsze to samo śpiewające lalki Barbie: „czym mogę służyć?” Kłopot w tym, że niczym, bo szmelc jest szmelcem.

Wczoraj mówiłem o konglomeratach, które coraz wyraźniej rządzą światem w czasie kryzysów. Dzisiaj było słówko o tych, które nam organizują życie w warunkach pokojowych. Przypomnę na zakończenie: konspiracje nie istnieją. Powtarzam: konspiracje nie istnieją. Powtarzam: ...