Jakoś nabożnie nam się obu zebrało i to w jednym czasie. To dość podejrzane. Ty bardziej światowo o Geremku, ja bardzie przaśnie, bo o naszym blogowym światku. Jednak do Twojej notki znalazłem doskonałą ilustrację, która oddaje artystycznie moje słowa zamiast komentarza, może z niej skorzystasz? :))
link: www.wolnyswiat.pl/13_pliki/image010.gif

Dźwiedziu, znalazłem jej wpis o niej samej sprzed trzech miesięcy. Może być całkiem sympatyczną kobietą, ale ze straszną kupą kłopotów w życiu.

Odnosząc się do samego tematu notki - ta oficjalna msza z udziałem naszych notabli nie była mszą pogrzebową, a dziękczynną za życie i działalność Profesora Geremka. Widziałam w telewizji wypowiedź abpa Nycza, który zdecydowanie to podkreślał.
I wiesz, oglądając ten znany już transparent "Dzięki Ci Boże, że już go od nas zabrałeś" przychodzi mi do głowy jedna odpowiedź: "Dzięki Ci Boże, że nam Go dałeś".

Nawet święty przed ogłoszeniem swojej świętości ma swego "adwokata diabła" i chyba tutaj moja rola. Co do choroby Heine - Medina to ma ona różny przebieg w różnych sytuacjach. Jednemu przynosi kalectwo, innemu nie pozostawi widocznych śladów.
Uwaga będę złośliwy: widocznie tej Pani aż tak nie zaszkodziło skoro ma dzieci i ktoś chciał ją bzykać. Mam kolegę jeszcze z podstawówki, który przechodził w dzieciństwie tę chorobę i widocznego śladu po nim nie zostawiła. Dziś jest uśmiechniętym człowiekiem spełniającym się zawodowo i rodzinnie mając trójkę dzieci.
My na słowa tego bloga patrzymy różnymi oczami. Ty empatycznie i ze współczuciem próbujesz zrozumieć słowa i co do nich doprowadziło, a ja sceptycznie, czarno wskazuję na dysonans jaki powstaje na tym blogu między religijnością a nienawiścią do ludzi. Dwaj ludzi - dwa różne spojrzenia. Ty usprawiedliwiasz, ja łaje. Choroba nie jest wytłumaczeniem rozsiewania swojej nienawiści w około, nie jest też usprawiedliwieniem łączenia boga z tą nienawiścią. Modlitwa o nieszczęścia dla innych? Nie jest to dla mnie normalne.
No i na koniec odniosę się do Twojej niewinnej uwagi o tym, że nikt do mnie nie przychodzi i nie karze się spowiadać. Otóż otwarte blogi sa po to by taki Dźwiedź jak ja mógł wejść ze swymi brudnymi łapami i pogrzebać sobie w blogu (życiu) takiego blogowicza i pozostawić po sobie słowa co na ten temat myśli. Tak więc Dźwiedź, to gruboskórne bydle, o delikatnej duszy (hehehe) pozostawił po sobie ślad swych myśli jak zapach Dźwiedziego piżma. I mimo iż nie jest zapraszany i nie wszędzie witają go kwiatami i młodymi foczkami :)) to jednak będzie przychodził, bo taka jest Dźwiezia natura w tym blogowym świecie.

No i skoro Ty możesz 4 razy :) no to ja chociaż 3. :)) Szkoda, że nie wypowiedziałeś tych słów u mnie byłbyś miłą przeciwwagą mego tekstu, bo i mądrą i przemyślaną, z odpowiednimi argumentami i dobrze ubraną w ładnie skrojoną szatę słów. Czy mogę więc zalinkować Naszą małą rozmowę u siebie w komentarzach?

Dźwiedziu, myśl o wpisywaniu moich uwag u Ciebie była (oczywiście) rozważana - odrzuciłem ją, bo u mnie są one uwagami o tym, co ja wyczytałem, a wstawione u Ciebie stały by się częścią potyczki. I na ogół wolę u mnie a nie w gościnie mówić, że coś mi się nie podoba. Oczywiście, podlinkowanie ma sens, bo rozwijasz swoje poglądy i Twoi czytelnicy będą tym zainteresowani, a ja będę miał przyjemność gościć Twoich przyjaciół.

Co do Twojej postawy... gdybym nie miał w CV mojej porcji ostrych wyrażonek wywalanych komuś wprost w twarz, mógłym prawić morały o potrzebie delikatności itp. Dobra pamięć własnych poczynań chroni mnie przed tym. Więc: ta osoba pisze u siebie co chce, Ty u Ciebie piszesz co chcesz, a ja siedzę u siebie i oglądam pokrzykiwanie silnych i przygotowanych na słabą i nieprzygotowaną. Nie zamierzam rycersko bronić słabej, bo sama może sobie dać radę, jak zechce to nauczy się zamykać dostęp niepożądanym komentatorom. Więc po prostu myślę sobie o wielu sposobach czytania tego samego tekstu.

@Dario, nie sądzę, by mówienie o empatii było tu na miejscu i wątpię czy jestem w stanie wczuć się w stan psychiczny kogoś, kto od Boga oczekuje kupienia mieszkania. Myślę, że działam usiłując czytać ze zrozumieniem i wyhamowywać pierwsze reakcje emocjonalne. Sądzę, że tak Ty jak i Harry wpisaliście się do niej nie tak całkiem rozumiejąc jej intencje i jej sytuację.

Powtórzę jakie jest moje nastawienie: to nie mój świat, nie moje problemy i nie moje rozwiązania. A gdy nie mogę nic pomóc nie czuję potrzeby, by zawisnąć nad czyimś uchem i gderać.

Rozumiem, że zgodę na podlinkowanie otrzymałem. Nie bronisz... a jednak bronisz :) to najlepsza z obron :)) Czytam ze zrozumieniem i wiem w czym rzecz, ale gdy ktoś na światło dzienne wywala swoje żale i pozostawia je do czytania innym, to wówczas niech się nie dziwi, że znajdzie się taki Dźwiedź, któremu nie wsmak będzie modlitwa do szczątków O. Pio o klęskę dla innych, czy do boga o mieszkanie. Wiesz ona tak fajnie na początku napisała, że oczy ma pełne łez a swym smutkiem mogła by zabić. I zabija ... samą siebie, zamiast wziąć się za siebie bierze się za innych. No więc, ja jako dobry samarytanin wziąłem się za nią :)

"O ile mi wiadomo, nie był On katolikiem. Dlaczego więc częścią uroczystości pogrzebowych była rzymskokatolicka msza?"
- odnosiłam się do tego fragmentu.
A jeśli chodzi o meritum sprawy - to problem polega na tym, że każdy ma prawo do świętowania po swojemu. W tym przypadku ktoś poszedł na mszę dziękczynną, ktoś inny mógł upic się z radości lub ze smutku. A ktos inny mógł pójść do kina, gdyż kompletnie go to nie obchodzi. Ja akurat bardzo ceniłam Profesora Geremka, choć mszy nie zamawiałam. A nawet gdybym to zrobiła - to nikt tego by nie zauważył. Osoby publiczne przyciągają media i to jest normalne. Nienormalne u nas jest to, że czasami uczestniczenie w takich mszach jest nieomal obowiązkowe, bez wzgledu na poglądy i wiarę czy niewiarę.

Proces, faktycznie, tyle klasy, co Andsol nie masz. Chociaż dobrze, ze zdajesz sobie z tego sprawę:)

Nie sądzę, byto zażenowanie było większe od tego, o które przyprawiłeś mnie podając w komentarzach domniemane dane osobowe kogoś, kogo podejrzewałeś o niepochlebne komentarze u Ciebie. Wierzę, ze Andsol sobie z tym emocjonalnie poradzi;).
Oczywiście, ze wiedziałam, ze owe hieny mnie nie dotyczą. Zbyt często okazujesz mi sympatię linkując do moich wpisów, bym nie zdawała sobie z tego sprawy.

Dario, nie ma czegoś takiego jak "domniemane dane osobowe". Pominąwszy fakt, że nie znam żadnych nazwisk ludzi z Bloksa. Nawet jeśli ktoś podpisuje się nazwiskiem i imieniem, traktuję to jako pseudonim artystyczny. Ostatni raz komentowałem u Ciebie pewnie podczas trwania konkursu Blog Roku. Potem już nie pomnę.
Widać mądrze piszesz, skoro linkuję.

W moim wieku Andsol, zęby są już tylko wspomnieniem. Ostatni wypadł wiele lat temu, pewnie przy okazji jakiejś wizyty w kościele.

Nie wiem, czym wy się wszyscy tak ekscytujecie. Na forach pełno jest ludzi, którzy wypowiadają się w podobnej stylistyce. A ja ostatnio dostałam od jednego list, papierowy, na adres uczelni, z podobnymi tekstami. To jest jakiś rodzaj zaburzeń psychicznych, możliwe że schozofrenia, ale nie wiem, bo się nie znam. Tak w ogóle, prowadzenie bloga ma dla wielu ludzi funkcję terapeutyczną.

Mogę się podpisać pod ostatnią wypowiedzią adsol-br o szacunku. Poczytalam dyskusję u polarnego, tutaj, i przejrzalam bloga samej zainteresowanej, od poczatkowych wpisów. Ja tam podchodzę do takich spraw emocjonalnie i musze powiedzieć, że jest mi strasznie smutno. Smutno, bo ja znam takie osoby jak joanna52, mniej lub bardziej podobne, i to jest calkiem bliska mi rodzina. Wytykanie takim osobom ze ich wiara jest niezgodna z prawdami katechizmu KK mija się z celem. Ich wiara jest przedrozumowa, powiązana najściślej z życiem emocjonalnym (najwyrażniej zaburzonym). Mam taką ciotkę, to osoba zawistna a przy tym tak okropnie, głęboko nieszczęsliwa. Miała marne życie - wojna, bezpłodność, wielka zależność od matki. Tkwi jeszcze głęboko w kulturze tradycyjnej, w tym "naszym" świecie radzi sobie tak, jak umie. Paranoją np.
Myślę, że podobnie jest z Joanną, to osoba strasznie niedojrzała, ale to nie jest nic z czego można by się leczyć. Nie można się leczyć, kiedy samemu nie czuje się, że to choroba. Taka osoba powie "ja taka jestem, zawsze taka byłam". Nie zobaczy nagle problemu w sobie, bo jej to inny bloger powie.
Polarny i Daria pewnie należą do osób, które wzorem starego Krasickiego lubią (parafrazuję mocno:)) chwalić "cnotę", potępiać "grzech" żeby edukować nową Polskę pozbawioną dewocji i ciemnogrodu. I ok.
Ale co zrobić z tymi, co do tej utopii nie pasują? A jest ich sporo. Oj sporo. Atakować, edukować, potępiać, śmiać się? Gospodarz tego bloga wyraził to najlepiej: szacunek. Nic tak naprawdę nie wiemy o tej osobie. Ona niesie w sobie cały swój własny wszechświat doświadczeń, króre interpretuje tak jak umie. Czytałam jej początkowe wpisy, i naprawdę, strasznie to smutne. Nawet nie tak bardzo te choroby i inne kłopoty, ale to że nikt jej nie nauczył (w dzieciństwie, kiedy był na to czas) radzić sobie z tym inaczej, dojrzalej.
:(:(:(

Ja też się zastanawiam dlaczego tak łatwo nam przychodzi pakowanie ludzi do szufladek na podstawie czego? strzępków informacji. Oburzamy się, że tak właśnie robi "ciemnogród", ale masz, to samo robimy my, niby tacy wykształceni i bez uprzedzeń. Polski klimat? Może. Albo smutna ogólnoludzka tendencja. Brak empatii i uprzedmiotowienie człowieka przychodzi strasznie łatwo. Zwłaszcza człowieka, który nam do obrazu świata nie pasuje, bo jest inny. Ale nie tą modną innością, tylko taką przaśną i szarą.

Bo, dokładnie jak napisałeś, Joannę w ogóle nie potraktowano jak osoby, realnej, żywej, istniejącej i cierpiącej (tak, cierpiącej) gdzieś tam w Polsce B. Dano jej łatkę i ona stała się tą łatką. A z symbolem się nie rozmawia, nie próbuje się go zrozumieć...tak jak piszesz. I to też jest bardzo wymowne i przykre.

No, w takim kontekście to i ja jestem córą, no, może raczej wnuczką "ciemnogrodu":)
Ale ogólnie to nie moja nomenklatura, dlatego użyłam cudzysłowiu.