Gdy ujawniono sprawę księdza nie cieszącego się z nowego życia (choć stworzonego z jego własnego nasienia) natychmiast wiadomość podlinkowałem w sekcji „Z ostatnich lektur”. Dziś wrócę do sprawy nie dla rozważań nad wypieraniem się ojcostwa przez ks. Wieńczysława Ł. ani też nad hipokryzją Marty i Franciszka Latusińskich, rodziców Edyty L., którzy widzieli dobrym okiem niecodzienny związek córki póki polepszał ich byt, i nie dla pytania jak wiele czasu ks. Andrzej Kuliberda z kurii częstochowskiej będzie potrzebował, by zwątpić w niewinność i szlachetne idee księdza Wieńczysława Ł. Pojedyńczy przypadek mężczyzny, który nadużywa swej władzy i pozycji dla radości fizycznych, od których jest odgrodzony przez postanowienia słane z obcego mocarstwa, a dotyczące jego genitalii, dziś mnie nie ciekawi. Wrócę do kwestii gdy zakończę moje rachunki o globalnym wymiarze zjawiska, bo to w istocie jest ciekawe, a ten ksiądz wygląda na bardzo nieciekawego. Dziś chodzi mi o coś innego, o kontrast z epilogiem dramatu dziewczyny zwanej Agatą, gdzie, jak stwierdził ks. abp Józef Michalik, zwyciężyła ideologia śmierci.

Pamiętamy jeszcze, że tamto dziecko wraz z metryką (a może raczej ze świadectwem chrztu) dostałoby czek na 50 tys. złotych. Wygląda na to, że przyjście na świat dziecka Edyty nikogo nie cieszy aż tak, by podobną sumę wyłożyć. Mniejsza o pieniądze, trzymajmy się idei i zasad. Ideologia śmierci przegrała. Czy z tak głośno ubolewających nad uprzednią jej wygraną kościelnych dygnitarzy (a wielu ich było) żaden dziś nie wyrazi swej satysfakcji? Wasze Ekscelencje, przecież Życie Wygrało! Aleluja! Nic? Ani słówka?

Rozumiem. Kapela tak godna w innym gra rytmie. Przy najgłupszym wypadku komisje potrzebują 30 dni by stwierdzić: „w istocie samochód rozbił się na drzewie”. Więc cierpliwości. Poczekam na Wasze Ekscelencje. Czy okres oczekiwania do końca sierpnia jest wystarczający, by wydobyć z siebie znak radości z pojawienia się poczętego i udanego życia? Zakładam że tak. Gdybym się mylił, będę czuł się zobowiązany do jasnego wyrażenia poglądów na temat braku znaku.

I na okres ponad trzydziestodniowy w tej sprawie milknę, pełen nadziei – oraz niewiary, by cała hierarchia KK mogła zapaść na nagłą i jednoczesną amnezję. Bo nie może być, by pewne granice zostały przekroczone, jak zauważył wcześniej ks. abp Józef Życiński.