Krótki spacer od bloga Nameste do bloga Ali, a stamtąd do artykułu z GW przekonał mnie, że to słowo w polskim języku niesie więcej emocji niż informacji. Któregoś dnia zbiorę się do napisania paru słów o brazylijskim zjawisku, a dziś umieszczę 10 obrazków. Polecam je szczególnej uwadze studentów Wyższej Szkoły Humanistycznej w Pułtusku a także Wyższej Szkoły Profilaktyki Resocjalizacyjnej w Warszawie, bo sądzę, że w swoich miejscach pracy przekazywał swe przekonania o faweli prof. dr Mariusz Jędrzejko. Spróbuję przeciwstawić temu abstrakcyjnemu konceptowi przyziemną wizualizację pojęcia favela.

Przed paru godzinami zrobiłem ad hoc 7 zdjęć, 500 metrów od domu. Wybacz mówienie głośno co widać na zdjęciu. Na pierwszych trzech zdjęciach widać, że zaludniwszy pusty teren lud w stworzonej mini-faveli 1. pracuje, 2. kobiety piorą ubrania, 3. ktoś z ludu dba o pociechę duchową.

Zjechawszy na szeroką aleję po prawej (którą właściciele samochodów wartych więcej niż domki z faveli gonią czasem zabijając pieska, a czasem dziecko) widzimy, że 4. lud z faveli robi z pobliża domu śmietnik, bo zwożą tam wyselekcjonowane śmiecie i sprzedają w licznych punktach skupu (papier i książki dają 4 centavos za kilo, tektura 20 centavos), 5. handlują kto czym może, 6. wąchają otwarty ściek przebiegający wzdłuż alei, 7. z drugiej strony, gdzie nie tak całkiem biedota mieszka, bo stać ich na piętrowe murowane domy, władze miasta zbierają się (betonowe pierścienie do kanalizacji), by bliźniaczy ściek ukryć pod ziemią. Choć nie planowałem fotografowania osób, piąte zdjęcie mówi, że jest nadmiernym upraszczaniem kojarzenie zamieszkania w faveli z kolorem skóry.

Poprosiłem V., by wyciągnęła swoją TCC (trabalho de conclusão de curso, praca końcowa na kursie z bakalaratem; na dobrych uniwersytetach nie gorsza od polskich prac magisterskich). Pisała o wychowaniu środowiskowym w społeczności mieszkającej na wzgórzu nad uniwerkiem. Zeskanowałem jej trzy zdjęcia. Na 8 jest jeden domek, na 9 jest wiele jednych domków, jeden na drugim, a 10 mówi o uroku ćwiczeń fizycznych przy powrocie do domu (zachęcam do wyobrażenia sobie tej uliczki w deszczu). I jedyny cytat z jej pracy, który dziś zamieszczę, to wypowiedź przewodniczącego Stowarzyszenia Mieszkańców Serrinha (imię owej faveli):

była propozycja, by otworzyć ulicę schodzącą blisko ronda Carvoeira, ale przechodziłaby blisko „burżujów” i oni nie chcą...