Gdy dokładnie przed miesiącem podałem spis tematów, które zamierzałem poruszyć na blogu i do których miałem już sporo przygotowanych materiałów, miałem parę niezadeklarowanych, ale dość oczywistych intencji. Chodziło o to furkotanie problemów, historii i refleksji, wciśniętych w stosiki papierzysk i książek na biurku. O radość myślenia. O podziw dla świata plików internetowych i zakupów książek przez internet, który stawia mnie dużo bliżej wiedzy niż miałem kiedyś z placu Grunwaldzkiego do biblioteki na Szajnochy. O kompletny brak zrozumienia czemu ludzie piszą o wypitej gorzkiej kawie albo o zagniewanym szefie. O nierozumienie tylu blogowych wyznań o nudzie.

No i (last not least) o zapowiedź czego mili odwiedzający mnie goście mogli się po mnie spodziewać w czasie kanikuły. Kani co? Skąd mi to słowo, muszę sprawdzić co ono znaczy.

(Aha, psinka. Psia gwiazda, Syriusz. Okres gdy Słońce znajduje się w Gwiazdozbiorze Psa. Terminy rozbiegają się źródłom, najliberalniej od 22 czerwca do 22 sierpnia, najrygorystyczniej od 3 lipca do 11 sierpnia.)

Wiedziałem, że nie będzie to zmieszczone w ciągu 10 dni, bo zawsze coś samo wymusi wejście na blog bez kolejki, albo improwizacja mnie rozbawi i nie oprę się chęci pokazania jej. Zaskoczyło mnie, że były od owego dnia do dziś 42 wpisy. No tak, okres międzysemestralny, miałem trochę więcej czasu. Z owej dziesiątki osiem wyszło mniej więcej tak jak zamierzałem (i zaraz im tam podorabiam linki).

Dziesiąty temat może się pojawi tu, rozbity na parę eseików, ale straszy swoim gigantycznym wymiarem. Rzecz w 243 stronach Catatau Leminskiego. Już mam parę książek, artykułów, prac magisterskich i doktorskich o tym dziele i jest jasne, że to dopiero początek. Nawet myślałem co bym zrobił gdybym poprosił jakąś fundację o grant na 100 tys. euro na dwa i pół roku, by przetłumaczyć to na nasze i by mi go przyznano. Czy przyjąłbym niebacznie, ryzykując, że wejdę w temat, który może mnie pochłonąć na resztę życia? Przecież ta książka może (jak Ulysses) doczekać się własnych kwartalników i regularnych seminariów i konferencji. Wspaniale by było, gdyby ktoś oddał się tej monumentalnej pracy, ale czemu to miałbym być ja? Maciej Słomczyński musiał przemieniać się w Joe Alexa, by kontynuować swój zamiar. A ja nie umiałbym pisać kryminałów. I przecież bez tego makabrycznego galimatiasu mam projektów na więcej lat niż jakikolwiek Stwórca z jakiejkolwiek religii by mi użyczył. Więc to chyba dobrze, że skończy się na niezakończonych uwagach, na zachętach, na nieporadnych wycinkach paru zdań stąd, paru stamtąd.

I zostaje tylko indiańska grawura Léry plus słówko wyjaśnienia. Ale słówko rozrosło się. Przedtem miałem dostęp tylko do paru rozdziałów przetłumaczonych na tutejszy, ale w międzyczasie przyszedł angielski przekład całości z Amazon. Lepiej by było przegryźć się przez XVI-wieczny oryginał „Histoire d'un voyage fait en la terre du Brésil” – ale znam tylko język paryskiej ulicy, nigdy uczciwie nie studiowałem ich trybu łączącego (choć w portugalskim nie miałem jak go uniknąć), a 450 lat to bardzo daleko stąd.

Nieco głupio cytować skróty z okładki książki, ale te zdania są całkiem wymowne:

Gdy słynny antropolog Claude Lévi-Strauss przybył do Rio de Janeiro, miał w kieszeni jedną książkę: Jean de Léry, Historia podróży do Ziemi Brazylii. Léry podjął swą fascynującą i trudną podróż w roku 1556 jako młody członek pierwszej protestanckiej misji w Nowym Świecie.

Gęste 80 stron wstępu i przypisów plus 240 stron tekstu. Fantastyczne. Ale nie da się pogonić. Czemu tyle godzin oddałem Karlom Mayom? Czemu jako nastolatek nie przeczytałem eseju Marka Twaina wyśmiewającego Coopera? No dobrze, na czas spędzony z Sienkiewiczem nie będę narzekał, jeśli angielska surprise czy portugalskie socorro łatwo utrzymało się w mej pamięci, to dzięki tym makaronizmom z siurpryzą i przyjściem w sukurs, czyli nie ma złego Sienkiewicza co by nie wyszedł na dobrego.

No to przejdźmy do grawury Léry. Wspaniała wierność szczegółom. Gdy sieć TV Manchete przedstawiała miniserię Quarup o Indianach, wyglądało to dokładnie tak. Aha, dodali im jakieś biodrowe opaski, bo kamera mdleje widząc gołe członki.